تاریخ ایران قبل از آریایی ها - word (..docx) - عمران -

قسمتی از متن :

1

‏تاریخ ایران قبل از آریایی ها :

‏ایران‏ ‏در‏ ‏دوره‏ ‏پیش‏ ‏از‏ ‏تاریخ‏ ‏خود‏ ‏به‏ ‏سه‏ ‏دوره‏ ‏تقسیم‏ ‏می‌شود‏ ‏که‏ ‏عبارت‌اند‏ ‏از‏: ‏۱- ‏پارینه‌سنگی‏ (‏عصر‏ ‏حجر‏ ‏قدیم‏). ‏۲- ‏فرا‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏. ‏۳- ‏نوسنگی‏ (‏عصر‏ ‏حجر‏ ‏جدید‏)

‏دوران‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏ ‏ایران‏ ‏به‏ ‏سه‏ ‏دوره‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏ ‏آغازین،‏ ‏میانی،‏ ‏پایانی‏ ‏و‏ ‏یک‏ ‏دوره‏ ‏کوتاه‏ ‏بنام‏ ‏فرا‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏ ‏تقسیم‏ ‏می‌شود‏. ‏فرهنگهای‏ ‏مرتبط‏ ‏با‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏ ‏قدیم‏ ‏ایران‏ ‏شامل‏ ‏فرهنگ‏ ‏ساطور‏ ‏ابزار‏ ‏الدوان‏ ‏و‏ ‏فرهنک‏ ‏تبر‏ ‏دستی‏ ‏آشولی‏ ‏هستند‏. ‏کهنترین‏ ‏شواهد‏ ‏این‏ ‏دوره‏ ‏که‏ ‏مربوط‏ ‏به‏ ‏فرهنگ‏ ‏الدوان‏ ‏است‏ ‏در‏ ‏اطراف‏ ‏رود‏ ‏خانه‏ ‏کشف‏ ‏رود‏ ‏در‏ ‏شرق‏ ‏مشهد‏ ‏یافت‏ ‏شده‌است‏. ‏این‏ ‏شواهد‏ ‏شامل‏ ‏تعدادی‏ ‏ابزار‏ ‏سنگی‏ ‏ساخته‏ ‏شده‏ ‏از‏ ‏کوارتز‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏شامل‏ ‏تراشه‏ ‏و‏ ‏ساطور‏ ‏ابزار‏ ‏هستند‏. ‏طبق‏ ‏نظر‏ ‏کاشفین‏ ‏این‏ ‏مجموعه‏ ‏حداقل‏ ‏۸۰۰‏ ‏هزار‏ ‏سال‏ ‏قدمت‏ ‏دارد‏. ‏از‏ ‏فرهنگ‏ ‏آشولی‏ ‏نیز‏ ‏مدارک‏ ‏بیشتری‏ ‏در‏ ‏شمال‏ ‏غرب‏ ‏و‏ ‏غرب‏ ‏کشور‏ ‏بدست‏ ‏آمده‌است‏. ‏برخی‏ ‏از‏ ‏مکانهای‏ ‏مهم‏ ‏شامل‏ ‏گنج‏ ‏پر‏ ‏در‏ ‏رستم‏ ‏آباد‏ ‏گیلان،‏ ‏شیوه‏ ‏تو‏ ‏در‏ ‏نزدیکی‏ ‏مهاباد،‏ ‏پل‏ ‏باریک‏ ‏در‏ ‏هلیلان‏ ‏ایلام‏ ‏هستند.

‏از‏ ‏دوران‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏ ‏میانی‏ ‏که‏ ‏فرهنگ‏ ‏ابزار‏ ‏سازی‏ ‏آن‏ ‏موستری‏ ‏گفته‏ ‏می‌شود،‏ ‏شواهد‏ ‏بیشتری‏ ‏در‏ ‏غارها‏ ‏و‏ ‏پناهگاهها‏ ‏یافت‏ ‏شده‌است‏ ‏که‏ ‏اغلب‏ ‏مربوط‏ ‏به‏ ‏زاگرس‏ ‏مرکزی‏ ‏هستند‏. ‏این‏ ‏دوره‏ ‏از‏ ‏حدود‏ ‏۲۰۰‏ ‏تا‏ ‏۱۵۰‏ ‏هزار‏ ‏سال‏ ‏پیش‏ ‏شروع‏ ‏شده‏ ‏و‏ ‏تا‏ ‏حدود‏ ‏۴۰‏ ‏هزار‏ ‏سال‏ ‏پیش‏ ‏ادامه‏ ‏داشته‌است‏. ‏انسان‌های‏ ‏نئاندرتال‏ ‏در‏ ‏این‏ ‏دوره‏ ‏در‏ ‏ایران‏ ‏می‌زیستند‏ ‏که‏ ‏بقایای‏ ‏اسکلت‏ ‏آنها‏ ‏در‏ ‏غار‏ ‏بیستون‏ ‏یافت‏ ‏شده‌است‏. ‏مکانهای‏ ‏مهم‏ ‏این‏ ‏دوره‏ ‏غارهای‏ ‏بیستون،‏ ‏ورواسی،‏ ‏قبه‏ ‏و‏ ‏دو‏ ‏اشکفت‏ ‏در‏ ‏شمال‏ ‏کرمانشاه،‏ ‏قمری‏ ‏و‏ ‏گر‏ ‏ارجنه‏ ‏در‏ ‏اطراف‏ ‏خرم‏ ‏آباد،‏ ‏کیارام‏ ‏در‏ ‏نزدیکی‏ ‏گرگان،‏ ‏نیاسر‏ ‏و‏ ‏کفتار‏ ‏خون‏ ‏در‏ ‏نزدیکی‏ ‏کاشان،‏ ‏قلعه‏ ‏بزی‏ ‏در‏ ‏نزدیکی‏ ‏اصفهان‏ ‏و‏ ‏میرک‏ ‏در‏ ‏نزدیکی‏ ‏سمنان‏ ‏است.

‏دوران‏ ‏پارینه‏ ‏سنگی‏ ‏جدید‏ ‏ایران‏ ‏از‏ ‏حدود‏ ‏۴۰‏ ‏هزار‏ ‏سال‏ ‏پیش‏ ‏آغاز‏ ‏و‏ ‏تا‏ ‏حدود‏ ‏۱۸‏ ‏هزار‏ ‏سال‏ ‏پیش‏ ‏ادامه‏ ‏یافته‏ ‏که‏ ‏مقارن‏ ‏با‏ ‏مهاجرت‏ ‏انسان‏ ‏هوشمند‏ ‏جدیدی‏ ‏به‏ ‏ایران‏ ‏است‏. ‏آثار‏ ‏این‏ ‏دوره‏ ‏در‏ ‏اطراف‏ ‏کرمانشاه،‏ ‏خرم‏ ‏آباد،‏ ‏مرو‏ ‏دشت‏ ‏و‏ ‏کاشان‏ ‏یافت‏ ‏شده‌است‏. ‏فرهنگ‏ ‏ابزار‏ ‏سازی‏ ‏این‏ ‏دوره‏ ‏تیغه‏ ‏و‏ ‏ریز‏ ‏تیغه‏ ‏برادوستی‏ ‏است‏. ‏آثار‏ ‏دوره‏ ‏بعدی‏ ‏فراپارینه‏ ‏سنگی‏ ‏در‏ ‏غرب‏ ‏زاگرس‏ ‏و‏ ‏شمال‏ ‏البرز‏ ‏بدست‏ ‏آمده‏ ‏که‏ ‏فرهنگ‏ ‏زرزی‏ ‏خوانده‏ ‏می‌شود.

2

‏از‏ ‏دوره‏ ‏نوسنگی‏ ‏در‏ ‏ایران‏ ‏تپه‌های‏ ‏باستانی‏ ‏بسیاری‏ ‏باقی‌مانده‌است‏ ‏از‏ ‏جمله‏ ‏تل‏ ‏باکون‏ ٍ ‏جری‏ ٍ ‏موشکی‏ ‏و‏... ‏در‏ ‏فارس‏ ‏تپه‏ ‏شوش‏ ‏چغا‏ ‏بنوت‏ ‏چغا‏ ‏میش‏ ‏و‏... ‏در‏ ‏خوزستان،‏ ‏گنج‏ ‏دره،‏ ‏سراب‏ ‏و‏ ‏آسیاب‏ ‏در‏ ‏کرمانشاه‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏دیگر‏ ‏نقاط‏ ‏ایران.

‏ساکنین‏ ‏ایران‏ ‏را‏ ‏قبل‏ ‏از‏ ‏رسیدن‏ ‏آریایی‌ها‏ ‏می‌توان‏ ‏زیر‏ ‏عنوان‏ ‏کلی‏ ‏کاسپین‏ ‏که‏ ‏دریای‏ ‏خزر‏ ‏بنام‏ ‏آنهاست‏ ‏جمع‏ ‏نمود،‏ ‏کاسپینها‏ ‏کشاورزی‏ ‏می‌کردند‏. ‏این‏ ‏مردم‏ ‏نخستین‏ ‏کشاورزان‏ ‏جهان‏ ‏بوده‌اند‏ ‏و‏ ‏کشاورزی‏ ‏از‏ ‏سرزمین‏ ‏آنها‏ ‏به‏ ‏خاکهای‏ ‏رسوبی‏ ‏رودخانه‌های‏ ‏سند‏ ‏و‏ ‏سیحون‏ ‏و‏ ‏جیحون‏ ‏و‏ ‏دجله‏ ‏و‏ ‏فرات‏ ‏رسیده‌است‏. ‏در‏ ‏دوران‏ ‏نوسنگی‏ ‏در‏ ‏برخی‏ ‏نواحی‏ ‏آسیای‏ ‏غربی‏ (‏خاورمیانه‏)‏،‏ ‏انسان‏ ‏از‏ ‏مرحله‏ ‏جمع‌آوری‏ ‏و‏ ‏شکار‏ ‏به‏ ‏مرحله‏ ‏کشت‏ ‏و‏ ‏اهلی‏ ‏کردن‏ ‏برخی‏ ‏جانوران،‏ ‏انتقال‏ ‏یافت.

‏ورود‏ ‏آریائیان

‏واژه‏ ‏آریا‏ ‏که‏ ‏معنای‏ ‏آزاده،‏ ‏شریف‏ ‏و‏ ‏بزرگوار‏ ‏می‌دهد‏ ‏به‏ ‏قومی‏ ‏از‏ ‏نژاد‏ ‏هندواروپایی‏ ‏گفته‏ ‏می‌شدکه‏ ‏نیاکان‏ ‏مردمان‏ ‏سرزمینهای‏ ‏ایران،‏ ‏بخشی‏ ‏از‏ ‏آسیای‏ ‏میانه‏ ‏و‏ ‏هندوستان‏ ‏و‏ ‏بخش‌هایی‏ ‏از‏ ‏اروپاهستند‏. (‏البته‏ ‏گستره‏ٔ‏ ‏تاریخی‏ ‏این‏ ‏دو‏ ‏سرزمین‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏برگیرنده‏ٔ‏ ‏بخش‌هایی‏ ‏از‏ ‏شبه‏ ‏قاره‏ ‏هند،‏ ‏آسیای‏ ‏میانه،‏ ‏خاور‏ ‏میانه‏ ‏و‏ ‏آسیای‏ ‏کوچک‏ ‏امروزین‏ ‏است‏). ‏درباره‏ ‏خاستگاه‏ ‏آریائیان‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏نوشته‌های‏ ‏کهن‏ ‏اوستا‏ ‏از‏ ‏آن‏ ‏به‏ ‏نام‏ ‏ایرانویج‏ ‏نام‏ ‏برده‏ ‏شده‌است‏ ‏چند‏ ‏دیدگاه‏ ‏طرح‏ ‏شده‌است‏.

‏آریائیان‏ ‏حدود‏ ‏دوهزار‏ ‏سال‏ ‏پ‏. ‏م‏. ‏به‏ ‏شکل‏ ‏قبیله‌های‏ ‏کوچک‏ ‏در‏ ‏دورترین‏ ‏نقطه‏ ‏شرقی‏ ‏فلات‏ ‏ایران‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏مغرب‏ ‏فلات‏ ‏پامیر‏ ‏و‏ ‏برخی‏ ‏معتقدند‏ ‏آنها‏ ‏در‏ ‏شمال‏ ‏کوههای‏ ‏هندو‏ ‏کش‏ ‏و‏ ‏یا‏ ‏در‏ ‏روسیه‏ ‏اطراف‏ ‏دریاچه‏ ‏آرال‏ ‏می‌زیستند‏.‏ ‏اینان‏ ‏زبان‏ ‏و‏ ‏آداب‏ ‏و‏ ‏رسوم‏ ‏مشترکی‏ ‏داشتند‏. ‏در‏ ‏دوران‏ ‏باستان،‏ ‏اقوام‏ ‏هندی‏ ‏و‏ ‏ایرانی‏ (‏آنان‏ ‏که‏ ‏به‏ ‏زبان‌های‏ ‏هند‏ ‏و‏ ‏ایرانی‏ ‏سخن‏ ‏می‌گفتند‏) ‏خود‏ ‏را‏ ‏آریایی‏ ‏می‌نامیدند‏. ‏نمونه‏ٔ‏ ‏این‏ ‏اشاره‌ها‏ ‏را‏ ‏می‌توان‏ ‏در‏ ‏اوستا،‏ ‏سنگ‌نبشته‌های‏ ‏هخامنشی‏ ‏و‏ ‏متن‌های‏ ‏کهن‏ ‏هندو‏ (‏مانند‏ ‏ریگ‌ودا‏) ‏دید‏.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است