برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

زبان فارسی نو

قسمتی از متن :

‏زبان فارسی نو

‏فارسی‏ یکی از ‏زبان‌های هندواروپایی ‏در شاخه ‏زبان‌های ایرانی ‏جنوب غربی است که در کشورهای ‏ایران‏، ‏افغانستان ‏تاجیکستان ‏و ‏ازبکستان ‏به آن سخن می‌گویند. فارسی زبان رسمی کشورهای ایران و تاجیکستان و یکی از دو زبان رسمی افغانستان (در کنار ‏پشتو( ‏است. زبان رسمی کشور ‏هندوستان ‏نیز تا پیش از ورود استعمار انگلیس، فارسی بود.

‏زبان فارسی را ‏پارسی‏ نیز می‌گویند. زبان فارسی در افغانستان به طور رسمی ‏دری‏ و در تاجیکستان ‏تاجیکی‏ خوانده شده‌است.

‏در سال ‏۱۸۷۲ ‏در نشست ادیبان و ‏زبان‌شناسان ‏اروپایی در ‏برلین‏، زبان‌های ‏یونانی‏، ‏فارسی‏، ‏لاتین ‏و ‏سانسکریت ‏به عنوان ‏زبان‌های کلاسیک جهان ‏برگزیده شدند. بر پایه تعریف، زبانی کلاسیک به شمار می‌آید که یکم، باستانی باشد، دوم، ادبیات غنی داشته باشد و سوم در آخرین هزاره عمر خود تغییرات اندکی کرده باشد.

‏فارسی از نظر شمار و تنوع ‏ضرب‌المثل‌ها ‏در میان سه زبان اول جهان است. ‏دامنه واژگان و تنوع واژه‌ها در فارسی هم‌چنین بسیار بزرگ و پرمایه‌است و یکی از غنی‌ترین زبان‌های جهان از نظر واژه‌ها و دایره لغات به‌شمار می‌آید. در کمتر زبانی فرهنگ لغاتی چون ‏دهخدا )‏در ‏۱۸‏ جلد) و یا ‏فرهنگ معین (‏در ‏۶‏ جلد) دیده می‌شود.

‏زبان فارسی از زبان قدیمی تر ‏فارسی میانه )‏یا پهلوی) و آن نیز خود از ‏فارسی باستان ‏نشأت گرفته‌است. این دو زبان قدیمی تر برخاسته از ناحیه تاریخی پارس در حدود استان امروزی فارس در جنوب ایران هستند. فارسی میانه به عنوان گویش رسمی در زمان ‏ساسانیان ‏در دیگر سرزمین‌های ایرانی گسترش زیادی یافت به طوری که در خراسان بزرگ جایگزین زبان‌های ‏پارتی ‏و ‏بلخی ‏شد و بخش‌های بزرگی از ‏خوارزمی‌زبانان ‏و ‏سغدی‌زبانان ‏نیز فارسی‌زبان شدند. ‏گویشی از فارسی میانه که بعدها فارسی دری نام گرفت پس از اسلام به عنوان گویش

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است