برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

زندگی نامه ایرج میرزا

قسمتی از متن :

1

‏زندگی نامه ایرج میرزا

‏زندگی نامه ایرج میرزا-شاهزاده ایرج میرزا - ‏جلال الممالک - در سال 1253 در تبریز به دنیا آمد پدر و پدربزرگش‏ ‏ هر دو شاعر بودند و ایرج طبع شعری خویش را از آنها به ارث برد . وی فارسی ، عربی و فرانسوی را در تبریز آموخت و در محضر استادانی چون آقا محمد تقی عارف اصفهانی و میرزا نصر الله بهار شیروانی کسب فیض نمود‏ ‏ . در سن شانزده سالگی‏ ‏ ازدواج کرد و سه از ازدواجش نگذشته بود که پدر و همسرش را از دست داد . به دربار رفت و در سال 1303 با سمت بازرس کل امور مالیه خراسان رها کرد و به تهران آمد .

‏اقامت ‏ایرج ‏در خراسان که پنج سال به طول انجامید‏ ‏ بارزترین دوران کوشش ادبی وی بود . ‏شاعر نمیتوانست نسبت به جنبشهای آزادیخواهی که در همه جای کشور پدید آمده بود بی عتنا باشد و در عشعاری که در این زمان سرود سادگی و صمیمیت ، عمق اندیشه و لحن افشا و اعتراض به طور کاملا آشکار به چشم میخورد و در این سالهاست که او را به عنوان یک شاعر بزرگ ملی میشناسند و در هنگام ورود به تهران با استقبال گرم و پرشور ادبا و شعرا و مردم عادی که اندیشه های خود را در شعر او دیده بودند روبرو میشود.

‏ایرج نزدیک دوسال در تهران ماند و تمام وقت خود را صرف فعالیت های ادبی نمود . تا آنکه در سال 1305 در اثر سکته قلبی در گذشت و در مقبره ظهیر الدوله به خاک سپرده شد

‏ایرج شاعری را شغل و حرف خود قرار نداده و جز به حکم تفنن و فرمان طبع شعر نمیسرودحتی در ابتدا از لقب فخر الشعرائی که امیر نظام ب او داده بود استفاده نکرد.

‏وی تا اواسط عمر کمتر شعر گفته و اشعار او منحصر به همان قصاید و اعیاد واشعاری بود که جنبه تفنن و شوخی دوستانه‏ ‏ داشته.

2

‏در تابستان‏ ‏ 1299 اندکی پس از قیام خراسان ، ابوالقاسم‏ ‏ عارف ، سفری‏ ‏ به آنجا کرد و مهمان کنلل محمد تقی خان پسیان شد ایرج که دلخوشی از عارفان نداشت مثنوی عارفانه را سرود‏ ‏ و هنگامی که این نوشته به تهران رسید و چاپ شد ولوله ای در شهر به راه انداخت . وستان عارف سخت برآشفتند‏ ‏ به وی بد گفند‏ ‏ و هجو کردند‏ ‏ . مثنوی عارفانه مشتمل بر پانصد و پانزده بیت است و در آن ایرج از عارف گله میکند و و نیشهای بسیار تندی میزند ولی این مثنوی قسمتهای بسیار زیبایی در مورد زن ، حجاب ، مالکان سمتکار و بیچارگی دهقانان در خود دارد که اوضاع و احوال ناگوار مردم و کشور در آن روزگار را روایت میکند .

‏ابیاتی از مثنوی عارفانه :

‏شنیدم در تئاتر باغ ملی‏                     ‏ برون انداختی حمق جبلی

‏نمود اندر تماشا خانه عام‏                  ‏ ز اندامت خریت عرض اندام

‏به جای بد کشاندی سخن را‏               ‏ بسی بی ربط خواندی این دهن را

‏نمی گویم چه گفتی شرمم آید‏              ‏ ز بی آزرمیت آزرمم اید

‏چنین گفتند کز ان چیز عادی‏             ‏ همی خوردی ولی قدری زیادی

‏الهی می زد آواز ترا سن‏                 ‏ که دیگرکس نمی دیدت سر سن

‏ولی در بهترین جا خانه داری‏           ‏ که صاحب خانه جانانه داری

‏گوارا باد مهمانی به جانت‏               ‏ که باشد بهتر از جان میزبانت

‏رشید القد صحیح الفعل و القول‏          ‏ فتاده آن طرف حتی ز لا حول

‏مودب با حیا ، عاقل ، فروتن‏            ‏ مهذبب ، پاکدل ، پاکیزه دامن

‏خلیق و مهربان و راست گفتار‏          ‏ توانا ف با توانایی ، کم آزار

‏ایرج که شاهد کارهای شگرف و مرگ جانسوز کنلل محمد تقی خلن پسیان بود پس از شهادتش و پایان کار قیام در غزلی که در رثای او سروده وی را دوست دار ایران خوانده است

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است