برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

سعدی14

قسمتی از متن :

2

‏سعدی

‏ابومحمد مُصلِح‌الدین بن عَبدُالله‏ نامور به ‏سعدی شیرازی‏ و ‏مشرف الدین‏ (۵۸۵ یا ۶۰۶ ‏–‏ ۶۹۱ هجری قمری، برابر با: ۵۶۸ یا ۵۸۸ - ۶۷۱ هجری شمسی) شاعر و نویسنده‏ٔ‏ پارسی‌گوی ‏ایرانی‏ است. آوازه‏ٔ‏ او بیشتر به خاطر نظم و نثر آهنگین، گیرا و قوی اوست. جایگاهش نزد اهل ادب تا بدان‌جاست که به وی لقب ‏استاد سخن‏ و ‏شیخ اجل‏ داده‌اند. آثار معروفش کتاب ‏گلستان‏ در نثر و ‏بوستان‏ در بحر متقارب و نیز ‏غزلیات‏ و دیوان اشعار اوست که به این سه اثر کلیات سعدی می‌گویند

‏زندگی‌نامه

‏برگه‌ای‏ ‏از‏ ‏بوستان‏ ‏سعدی‏ ‏نوشته‏ ‏شده‏ ‏در‏ ‏بخارا‏ ‏به‏ ‏سال‏ ‏۱۵۳۹‏ ‏میلادی.‏ ‏این‏ ‏اثر‏ ‏ارزشمند‏ ‏امروزه‏ ‏در‏ ‏موزه هنر نلسون اتکینز‏ ‏واقع‏ ‏در‏ ‏کانزاس‏ ‏سیتی‏ در‏ ‏ایالات‏ ‏متحده‏ ‏نگاهداری‏ ‏می‌شود.

‏سعدی در ‏شیراز‏ زاده شد.‏[۲]‏وی کودکی بیش نبود که پدرش در گذشت. در ‏دوران کودکی‏ با علاقه زیاد به مکتب می‌رفت و مقدمات دانش را می‌آموخت. هنگام نوجوانی به پژوهش و دین و دانش علاقه فراوانی نشان داد. اوضاع نابسامان ایران در پایان دوران سلطان

3

‏محمد خوارزمشاه‏ و به ویژه حمله سلطان ‏غیاث‌الدین‏، برادر ‏جلال الدین خوارزمشاه‏ به شیراز (سال ۶۲۷) سعدی راکه هوایی جز به دست آوردن دانش در سر نداشت برآن داشت ‏شیراز‏ را ترک نماید.‏[۳]‏ سعدی در حدود ‏۶۲۰‏ یا ‏۶۲۳ قمری‏ از شیراز به ‏مدرسه‏ٔ‏ نظامیه‏ٔ‏ ‏بغداد‏ رفت و در آنجا از آموزه‌های ‏امام محمد غزالی‏ بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را «امام مرشد» می‌نامد). سعدی، از حضور خویش، در نظامیه بغداد، چنین یاد می‌کند:

‏مرا در نظامیه ادرار بود

‏شب و روز تلقین و تکرار بود

‏نکته در خور توجه، ‏رفاه‏ دانشمندان در این زمانه، بود. ‏خواجه نظام الملک طوسی‏، نخستین کسی بود که مستمری ثابت و مشخصی برای مدرسین و طلاب مدارس نظامیه، تنظیم نمود. این امر، موجب شد تا اهل دانش، به لحاظ اجتماعی و اقتصادی، از ‏جایگاه ویژه‏ و امنیت خاطر فراوانی بهره‌مند شوند.‏[۴]

‏غیر از ‏نظامیه‏، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل ‏شهاب‌الدین عمر سهروردی‏ نیز حضور یافت و در ‏عرفان‏ از او تأثیر گرفت. این شهاب الدین عمر سهروردی را نباید با شیخ اشراق، یحیی سهروردی، اشتباه گرفت. معلم احتمالی دیگر وی در بغداد ‏ابوالفرج بن جوزی‏ (سال درگذشت ۶۳۶) بوده‌است که در هویت اصلی وی بین پژوهندگان (از جمله بین ‏محمد قزوینی‏ و ‏محیط طباطبایی‏) اختلاف وجود دارد. پس از پایان تحصیل در بغداد، سعدی به سفرهای گوناگونی پرداخت که به بسیاری از این سفرها در آثار خود اشاره کرده‌است. در این که سعدی از چه سرزمین‌هایی دیدن کرده میان پژوهندگان اختلاف نظر وجود دارد و به حکایات خود سعدی هم نمی‌توان بسنده کرد و به نظر می‌رسد که بعضی از این سفرها داستان‌پردازی باشد (موحد ۱۳۷۴، ص ۵۸)، زیرا بسیاری از آنها پایه ‏نمادین‏ و اخلاقی دارند نه واقعی. مسلم است که شاعر به ‏عراق‏، ‏شام‏ و ‏حجاز‏ سفر کرده‌است‏[‏نیازمند منبع‏]‏ و شاید از ‏هندوستان‏، ‏ترکستان‏، ‏آسیای صغیر‏، ‏غزنین‏، ‏آذربایجان‏، ‏فلسطین‏، ‏چین‏، ‏یمن‏ و ‏آفریقای شمالی‏ هم دیدار کرده باشد.

‏سعدی در حدود ‏۶۵۵ قمری‏ به شیراز بازگشت و در ‏خانقاه‏ ‏ابوعبدالله بن خفیف‏ مجاور شد. حاکم ‏فارس‏ در این زمان اتابک ‏ابوبکر بن سعد زنگی‏(۶۲۳-۶۵۸) بود که برای جلوگیری از هجوم ‏مغولان‏ به فارس به آنان خراج می‌داد و یک سال بعد به ‏فتح بغداد‏ به دست مغولان (در ‏۴ صفر‏ ۶۵۶) به آنان کمک کرد. در دوران ابوبکربن سعدبن زنگی شیراز پناهگاه دانشمندانی شده بود که از دم تیغ ‏تاتار‏ جان سالم بدر برده بودند. در ‏دوران وی سعدی مقامی ارجمند در دربار به دست آورده بود. در آن زمان ولیعهد مظفرالدین ابوبکر به نام ‏سعد بن ابوبکر‏ که تخلص سعدی هم از نام او است به سعدی ارادت بسیار داشت. سعدی ‏بوستان‏ را که سرودنش در ۶۵۵ به پایان رسید، به نام بوبکر سعد کرد. هنوز یکسال از تدوین بوستان نگذشته بود که در بهار سال ۶۵۶ دومین اثرش گلستان را بنام ولیعهد سعدبن ابوبکر بن زنگی نگاشت و خود در دیباچه گلستان می‌گوید. هنوز از گلستان بستان بقیتی موجود بود که کتاب گلستان تمام شد.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است