برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

فردوسی

قسمتی از متن :

1

‏مقاله ای کامل در مورد فردوسی

‏زندگی نامه

‏فردوسی از همان ابتدای کار که به کسب علم و دانش پرداخت، به خواندن داستان هم علاقمند شد و مخصوصاً به تاریخ و اطلاعات مربوط به گذشته ایران عشق می ورزید.‏حکیم فردوسی در “طبران ‏طوس” ‏در سال ‏۳۲۹‏ هجری به دنیا آمد. پدرش از دهقانان طوس بود و از نظر مادی دارای ثروت و موقعیت قابل توجهی بود. از احوال او در عهد کودکی و جوانی اطلاع درستی در دست نیست ولی مشخص است که در جوانی با درآمدی که از املاک پدرش داشته به کسی محتاج نبوده است؛ اما اندک اندک آن اموال را از دست داده و به تهیدستی گرفتار شده است.

‏همین علاقه به داستانهای کهن بود که او را به فکر به نظم در آوردن شاهنامه انداخت.

‏چنان که از گفته خود او در شاهنامه بر می آید، مدتها در جستجوی این کتاب بوده است و پس از یافتن دستمایه ی اصلیی داستانهای شاهنامه، نزدیک به سی سال از بهترین ایام زندگی خود را وقف این کار کرد.

‏او‏ ‏خود‏ ‏می‏ ‏گوبد‏:

‏بسی‏ ‏رنج‏ ‏بردم‏ ‏بدین‏ ‏سال‏ ‏سی

‏عجم‏ ‏زنده‏ ‏کردم‏ ‏بدین‏ ‏پارسی

‏پی‏ ‏افکندم‏ ‏از‏ ‏نظم‏ ‏کاخی‏ ‏بلند

‏که‏ ‏از‏ ‏باد‏ ‏و‏ ‏باران‏ ‏نیابد‏ ‏گزند

‏بناهای‏ ‏آباد‏ ‏گردد‏ ‏خراب

‏ز‏ ‏باران‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏تابش‏ ‏آفتاب

‏فردوسی در سال ‏۳۷۰‏ یا ‏۳۷۱‏ به نظم در آوردن شاهنامه را آغاز کرد و در اوایل این کار هم خود فردوسی ثروت و دارایی قابل توجهی داشت و هم بعضی از بزرگان خراسان که به تاریخ باستان ایران علاقه داشتند او را یاری می کردند ولی به مرور زمان و پس از گذشت سالهایی، در حالی که فردوسی بیشتر شاهنامه را سروده بود دچار فقر و تنگدستی شد.

2

‏اَلا ای برآورده چرخ بلند

‏چه داری به پیری مرا مستمند

‏چو بودم جوان برترم داشتی

‏به پیری مرا خوار بگذاشتی

‏به جای عنانم عصا داد سال

‏پراکنده شد مال و برگشت حال

‏بر خلاف آن چه مشهور است، فردوسی سرودن شاهنامه را صرفاً به خاطر علاقه خودش و حتی سالها قبل از آن که ‏سلطان محمود ‏به سلطنت برسد، آغاز کرد؛ اما چون در طی این کار رفته رفته ثروت و جوانی را از دست داد، به فکر افتاد که آن را به نام پادشاهی بزرگ کند و به گمان اینکه سلطان محمود چنان که باید قدر او را خواهد شناخت، شاهنامه را به نام او کرد و راه غزنین را در پیش گرفت.

‏اما سلطان محمود که به مدایح و اشعار ستایش آمیز شاعران بیش از تاریخ و داستانهای پهلوانی علاقه داشت، قدر سخن فردوسی را ندانست و او را چنانکه شایسته اش بود تشویق نکرد.

‏علت این که شاهنامه مورد پسند سلطان محمود واقع نشد، درست معلوم نیست.

‏عضی گفته اند که به سبب بدگوئی حسودان، فردوسی نزد محمود به بی دینی متهم شد (در واقع اعتقاد فردوسی به شیعه که سلطان محمود آن را قبول نداشت هم به این موضوع اضافه شد) و از این رو سلطان به او بی اعتنائی کرد.

‏ظاهراً بعضی از شاعران دربار سلطان محمود به فردوسی حسد می بردند و داستانهای شاهنامه و پهلوانان قدیم ایران را در نظر سلطان محمود پست و ناچیز جلوه داده بودند.

‏به هر حال سلطان محمود شاهنامه را بی ارزش دانست و از رستم به زشتی یاد کرد و بر فردوسی خشمگین شد و گفت: که “شاهنامه خود هیچ نیست مگر حدیث رستم، و اندر سپاه من هزار مرد چون رستم هست”.

‏گفته اند که فردوسی از این بی اعتنائی سلطان محمود بر آشفت و چندین بیت در هجو سلطان محمود گفت و سپس از ترس مجازات او غزنین را ترک کرد و چندی در شهرهائی چون هرات، ری و طبرستان متواری بود و از شهری به شهر دیگر می رفت تا آنکه سرانجام در زادگاه خود، طوس درگذشت.

‏تاریخ وفاتش را بعضی ‏۴۱۱‏ و برخی ‏۴۱۶‏ هجری قمری نوشته اند.

‏فردوسی را در شهر طوس، در باغی که متعلق به خودش بود، به خاک سپردند.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است