با هزینه ای اندکی شما میتونید فایل (محتوا و ساختار تمرین) را تهیه کنید.

قسمتی از متن :

‏محتوا و ساختار تمرین

‏زمان‌بندي روشي براي تعيين ساختار برنامه‌هاي تمريني با استفاده از چرخه‌هايي با بارهايي کاري به منظور افزايش آمادگي جسماني، حفظ آن و نيز استراحت در راستاي بهبود عملکرد ورزشي ورزشکار مي‌باشد.

‏در دهه‌هاي 1920 و 1930، تعيين ساختار چرخه‌هاي تمريني تعريف شده اهميت پيدا کرد. پيشنهادهاي آن دوران عبارت بود از اين که فرآيند تمرين بايد تناوب مشخصي از کار و استراحت داشته باشد تا روندي موجي در آهنگ تمرينات ايجاد شود، همچنين حجم تمرين بايد به تدريج کاسته و بر شدت تمرين افزوده شود و اين که هر تمرين خاصي بايد استراحت مخصوصي نيز داشته باشد. فرآيند زمان‌بندي تمرينات به صورت تفکيک برنامه تمرين سالانه به بخش‌هاي کنترل‌پذير کوچکتر و تضمين رسيدن به اوج عملکرد براي مسابقاتي خاص در طول سال مي‌باشد. زمان‌بندي تمرينات در سال‌هاي 1960 تا 1970 همان طور که مربي‌گري، گسترده‌تر و داراي نظام بيشتري مي‌شد معروف گرديد. کساني همچون بومپا‏[1]‏ و متئو‏[2]‏ استفاده از زمان‌بندي را هم در رشته‌هاي گروهي و هم در رشته‌هاي انفرادي رواج دادند. برنامه سالانه به ترتيب به چرخه‌هاي بلندمدت، ميان‌مدت و کوتاه‌مدت تفکيک مي‌شود. ترکيب چرخه‌هاي تمريني مختلف در برنامه سالانه به اهداف تعيين‌شده بستگي دارد.

‏در جامعه ورزشي از روش‌هاي بسياري براي برنامه‌ريزي سالانه استفاده مي‌شود. روشي که براي زمان‌بندي و برنامه‌ريزي تمرينات ورزشي بيشتر مورد استفاده قرار گرفته است روش بومپا مي‌باشد که اين روش در کتاب‌هاي وي به تفصيل توضيح داده شده است‏[3]‏. بومپا (1994) زمان‌بندي را به صورت "فرآيند تقسيم تمرينات به (دوره‌ها و) مراحلي مشخص" تعريف مي‌کند. در اين فصل سعي مي‌کنيم تا اين فرآيند را به روشني توضيح دهيم.

‏ جلسه تمرين

‏يک جلسه تمرين شامل چند تمرين مي‌باشد که براي برآورده شدن هدفي خاص طراحي مي‌شوند. بسته به اهداف برنامه مي‌توان يک تا شش جلسه در روز تمرينات را برگزار نمود. مهمترين جنبه جلسات تمرين اين است که آنها "معني‌دار" باشند. به بيان ديگر، يک هدف تمريني صريح در ذهن داشته باشيم. هدف يک جلسه تمرين مي‌تواند انجام يک تکرار بيشتر از جلسه قبل يا بازيابي توان و غيره باشد.

‏مشکل اين است که امروزه بيشتر جلسات تمرين داراي هدف مشخصي که ورزشکار را به سمت اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت خود هدايت کند، نيستند. مربي يا ورزشکار به باشگاه رفته و حرکاتي را انجام مي‌دهد ولي اين حرکات داراي هدف مطلوبي نيستند. به هر جهت، تمام تمريناتي که انتخاب مي‌شوند بايد متناسب با هدف که مربوط است به توسعه قدرت، تعادل، تکنيک، اعتماد به نفس و غيره، باشد. اگر يک يا چند متغير از اين متغيرها با تمرينات انتخابي برآورده نگردند بايد آن تمرينات را کنار گذاشت.

‏يک جلسه تمرين از ترکيب 1-4 واحد تمريني که داراي ماهيتي قابل تعريف هستند، تشکيل مي‌شود. جلسه‌هاي تمرين مي‌توانند شکل‌هاي بسيار متفاوتي داشته باشند ولي هر جلسه بايد داراي ساختار زير باشد:

‏1.     آشنايي – تشريح جلسه تمرين (اهداف و روش‌ها) براي ورزشکاران.

‏2.     آمادگي اوليه – گرم کردن عمومي تا گرم کردن اختصاصي.

‏3.     بخش اصلي – برآورده ساختن اهداف اصلي جلسه تمرين (آموزش مهارت‌ها، توسعه تاکتيک‌ها، توسعه توانايي‌ها).

‏ترتيب تمرين بر روي واحدهاي تمريني به واسطه نحوه تاثير يک واحد بر روي واحد بعدي يا بر عکس، تعيين مي‌شود. اين ترتيب به هدف اصلي جلسه تمرين بستگي دارد ولي به طور کل بايد داراي توالي زير باشد:

‏الف) تکنيک‌ها يا تاکتيک‌ها

‏ب) سرعت يا هماهنگي

‏ج) قدرت

‏د) استقامت

‏هـ) خاتمه – شامل سرد کردن بدن با کاهش فزاينده شدت تمرين.

‏مربيان مدت‌هاست که دغدغه سازماندهي و مديريت جلسات تمرين و رابطه بين تمرين و آموزش را دارند. تحقيقات اين فرض که تمرين معمولاً منجر به آموزش مي‌شود را تقويت مي‌کنند. هر چند تمرين تکامل مهارت‌ها و سطح عملکرد بهينه را تضمين نمي‌کند، ولي موجب افزايش توانايي شخص در آموزش آنها مي‌شود. طول جلسات تمرين، تناوب آنها در يک دوره زماني مشخص و نسبت کار/استراحت در يک دوره تمرين بيشتر به واسطه مربي، برنامه زماني ورزشکاران و سطح تکنيک‌هاي فعلي آنها تعيين مي‌شود.

‏جلسات تمرين براي ورزشکاران و مربيان، زماني را براي توسعه استعدادهاي فردي و مهارت‌هاي تيمي و آمادگي روحي فراهم مي‌کند. بنابراين براي گرفتن نتايجي مخصوص از اين جلسات اهميت برنامه‌ريزي آنها را نبايد ناديده گرفت. جلسات تمرين سه هدف اصلي دارند: توسعه آمادگي جسماني، توسعه مهارت‌ها و توسعه آمادگي روحي. هر يک از اين اهداف، مفاهيم فردي و گروهي دارند. اهداف و طرح‌هاي عمومي جلسات تمرين را بايد به آگاهي ورزشکاران رساند. برنامه‌هاي تمريني روزانه بايد نوشته شده و شامل موارد خاص و سازماندهي تمرينات باشد. در پايان جلسه تمرين، براي بيان پيشرفت کلي، تمرينات پيشنهادي يا بهبود تمرينات فعلي و هر تغييرات پيشنهادي ديگري براي جلسات تمريني آتي بايستي يک ارزيابي صورت گيرد. نقاط ضعف و قوت افراد و گروه نيز بايد ذکر شود. يادداشت‌هايي درباره واکنش‌ها، طرز برخوردها و حالات روحي ورزشکاران براي برنامه‌ريزي تمرينات آينده مفيد خواهد بود. هر جلسه تمرين بايد مطابق با شرايط، داراي پيشرفت مهارتي و کمي انعطاف‌پذيري باشد.

‏محتواي هر جلسه تمرين بر حسب هدف آن جلسه خاص و آمادگي ورزشکاران تعيين مي‌شود. تمرين بايد راضي‌کننده بوده و ورزشکار در پايان جلسه احساسي از پيشرفت داشته باشد. تحقيقات اخير در تعيين طول دوره‌هاي تمرين يا مقدار استراحت مطلق بين تمرينات در رشته‌هاي خاص چندان مفيد نبوده‌اند.

‏

‏ 7-3 ‌

‏روند تمرين

‏در ادامه ”نقطة اوج“ تمرين را مورد بحث قرار خواهيم داد كه منظور از نقطة اوج تمرين، شدت و سختي يا فشارهاي رواني تمرينات مي‌باشد. به طور مثال، شما تمرين را معمولاً با گرم كردن شروع خواهيد كرد كه چندان سخت نيست. سپس به مرحله بعدي رفته و كمي شدت تمرين را بيشتر مي‌كنيد و به همين ترتيب الي آخر. اين افزايش تا رسيدن به نقطة اوج تمرين ادامه خواهد يافت و ورزشکار با گذشت زمان فشار بيشتري را تحمل خواهد كرد. پس از نقطه اوج تمرين از شدت تمرين‌ها كاسته خواهد شد و جلسه تمرين با سرد كردن خاتمه خواهد يافت.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است