برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

حکیم ابوالقاسم حسن بن علی طوسی معروف به فردوسی 7ص

قسمتی از متن :

‏1

‏حکیم ابوالقاسم حسن بن علی طوسی معروف به فردوسی

‏ (حدود ‏۳۲۹‏ تا حدود ‏۴۱۰ هجری قمری‏)، شاعر حماسه‌سرای ایرانی و گوینده‏ٔ‏ ‏شاهنامه‏ٔ‏ فردوسی‏ است که مشهورترین اثر حماسی فارسی است و طولانی‌ترین منظومه به زبان فارسی تا زمان خود بوده است. او را از بزرگ‌ترین شاعران فارسی‌گو دانسته‌اند.

‏زندگی

‏در مورد زندگی فردوسی افسانه‌های فراوانی وجود دارد که چند علت اصلی دارد. یکی این که به علت محبوب نبودن فردوسی در دستگاه قدرت به دلیل ‏شیعه‏ بودنش، در قرن‌های اول پس از پایان عمرش کمتر در مورد او نوشته شده است، و دیگر این که به علت محبوب بودن اشعارش در بین مردم عادی، ‏شاهنامه‌خوان‌ها‏ مجبور شده‌اند برای زندگی او که مورد پرسش‌های کنجکاوانه‏ٔ‏ مردم قرار داشته است، داستان‌هایی سرِهم کنند

‏تولد

‏بنا به نظر پژوهشگران امروزی، فردوسی در حدود سال ‏۳۲۹ هجری قمری‏ در روستای ‏باژ‏ در نزدیکی ‏طوس‏ در ‏خراسان‏ متولد شد.

‏استدلالی که منجر به استنباط سال ۳۲۹ شده است شعر زیر است که محققان بیت آخر را اشاره به به قدرت رسیدن ‏سلطان محمود غزنوی‏ در سال ‏۳۸۷ قمری‏ می‌دانند:

‏3

‏بدانگه که بُد سال پنجاه و هشت

‏نوان‌تر شدم چون جوانی گذشت

‏[...]

‏فریدون بیداردل زنده شد

‏زمین و زمان پیش او بنده شد

‏و از این که فردوسی در سال ۳۸۷ پنجاه و هشت ساله بوده است نتیجه می‌گیرند او در حدود سال ۳۲۹ متولد شده است.

‏تولد فردوسی را ‏نظامی عروضی‏، که اولین کسی است که درباره‏ٔ‏ فردوسی نوشته است، در ده «باز» نوشته است که ‏معرب‏ «پاژ» است. منابع جدیدتر به روستاهای «شاداب» و «رزان» نیز اشاره کرده‌اند که محققان امروزی این ادعاها را قابل اعتنا نمی‌دانند. پاژ امروزه در ‏استان خراسان‏ ایران و در ۱۵ کیلومتری شمال ‏مشهد‏ قرار دارد.

‏نام او را منابع قدیمی‌تر از جمله ‏عجایب المخلوقات‏ و ‏تاریخ گزیده‏ (اثر ‏حمدالله مستوفی‏) «حسن» نوشته‌اند و منابع جدیدتر از جمله مقدمه‏ٔ‏ بایسنغری (که اکثر محققان آن را بی‌ارزش می‌دانند و ‏محمدتقی بهار‏ مطالبش را «لاطایلات بی‌بنیاد» خوانده است) و منابعی که از آن مقدمه نقل شده است، «منصور». نام پدرش نیز در تاریخ گزیده و یک منبع قدیمی دیگر «علی» ذکر شده است. ‏محمدامین ریاحی‏، از فردوسی‌شناسان معاصر، نام «حسن بن علی» را به خاطر شیعه بودن فردوسی مناسب دانسته و تأیید کرده است. منابع کم‌ارزش‌تر نام‌های دیگری نیز برای پدر فردوسی ذکر کرده‌اند: «مولانا احمد بن مولانا فرخ» (مقدمه‏ٔ‏ بایسنغری)، «فخرالدین احمد» (‏هفت اقلیم‏)، «فخرالدین احمد بن حکیم مولانا» (‏مجالس المؤمنین‏ و ‏مجمع الفصحا‏)، و «حسن اسحق شرفشاه» (‏تذکرة الشعراء‏). ‏تئودور نولدکه‏ در کتاب حماسه‏ٔ‏ ملی ایران در رد نام «فخرالدین» نوشته است که اعطای لقب‌هایی که به «الدین» پایان می‌یافته‌اند در زمان بلوغ فردوسی مرسوم شده است و مخصوص به «امیران مقتدر» بوده است، و در نتیجه این که پدر فردوسی چنین لقبی داشته بوده باشد را ناممکن می‌داند.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است