خریدار گرامی شما میتوانید فایل (يادداشتي بر داستان «فردا»ي صادق هدايت از محمد بهارلو 8ص) را ویرایش کنید.

يادداشتي بر داستان «فردا»ي صادق هدايت از محمد بهارلو 8ص - word (..doc) - دانلود,مقاله,يادداشتي,بر,داستان,«فردا»ي,صادق,هدايت,از,محمد,بهارلو,8ص,دانلود

قسمتی از متن :

‏يادداشتي بر ‏داستان «فردا»ي صادق ‏هدايت ‏از ‏محمد بهارلو

          ‏در «نوشته‌هاي پراکنده صادق هدايت»، که ‏حسن قايميان گرد آورده است، داستان کوتاهي هست به نام فردا که تاريخ نگارش 1325 را ‏دارد. اين داستان اول بار در مجله «پيام نو» (خرداد و تير 1325) و بعد در کبوتر صلح 1329 ‏منتشر شد، و اگرچه در زمان انتشار درباره آن مطلب و مقاله‌اي در مطبوعات درج ‏نشد، نشانه‌هايي در دست است مبني بر اين که در همان سال‌ها واکنش‌ها و بحث‌هاي ‏کمابيش تندي را برانگيخته است، که مصطفي فرزانه در کتاب خاطرات‌گونه خود درباره ‏صادق هدايت به طور گذران به نمونه‌اي از آن‌ها اشاره کرده است. اهميت داستان فردا، ‏قطع نظر از مضمون اجتماعي آن، در شيوه نگارش و صناعتي است که صادق هدايت به‌کار ‏برده است، که شيوه‌اي است غيرمتعارف، ظاهراً گنگ و پرابهام، که تا پيش از آن در ‏داستان‌نويسي ما سابقه نداشته است، و تا دو دهه بعد از آن نيز هيچ نويسنده‌اي طبع ‏خود را در آن نيازمود.

          ‏فردا به شيوه تک‌گويي دروني نوشته شده است:1- ‏تک‌گويي مهدي زاغي 2- تک‌گويي غلام. و غرض از آن آشنايي مستقيم با زندگي دروني ‏کارگر چاپ‌خانه‌اي است به نام «مهدي رضواني مشهور به زاغي». داستان بدون دخالت ‏نويسنده و توضيحات و اظهارنظر‌هاي او نوشته شده و به صورت گفت‌وگويي است بدون ‏شنونده و بر زبان نيامده. نويسنده خواننده را به درون ذهن آدمي ‌فرومي‌برد و او را ‏در آن‌جا تنها مي‌گذارد تا خود دربيابد که هر کسي درباره چه چيز حرف ‏مي‌زند:

‏بعد از شش سال کار، تازه دستم خالي ‏است. روز از نو روزي از نو! تقصير خودمه چهار سال با پسر خاله‌ام کار مي‌کردم، اما ‏اين دو سال که رفته اصفهان ازش خبري ندارم. آدم جدي زرنگيه. حالا هم به سراغ اون ‏مي‌رم. کي مي‌دونه؟ شايد به اميد اون مي‌رم. اگر براي کاره پس چرا به شهر ديگه ‏نمي‌رم؟ به فکر جاهايي مي‌افتم که جا پاي خويش و آشنا را پيدا بکنم. زور با زو! چه ‏شوخي بي‌مزه‌اي! اما حالا که تصميم گرفتم. ‏گرفتم...خلاص.

          ‏در اين قطعه، مهدي زاغي خصوصي‌ترين ‏انديشه‌ها و احساساتش را بيان مي‌کند، انديشه‌ها و احساساتي که با ضمير ناهوشيار، ‏انديشه‌هاي آرميده، فاصله چنداني ندارند. زبان ذهن او عموماً آگاه به خود و ‏واقع‌بينانه است و کمابيش همان ترکيب منظم زبان روزمره را دارد.

‏تو دنيا اگر جاهاي مخصوص براي کيف و ‏خوش‌گذراني هست، عوضش بدبختي و بيچارگي همه‌جا پيدا مي‌شه. اون‌جاهاي مخصوص، مال ‏آدم‌هاي مخصوصيه. پارسال که چند روز پيشخدمت «کافه گيتي» بودم، مشتري‌هاي چاق داشت، ‏پول کار نکرده خرج مي‌کردند. اتومبيل، پارک، زن‌هاي خوشگل، مشروب عالي، رختخواب ‏راحت، اطاق گرم، يادگارهاي خوب، همه را براي اون‌ها دستچين کردند، مال اون‌هاست و ‏هرجا که برن به اون‌ها چسبيده. اون دنيا هم باز مال اون‌هاست. چون براي ثواب کردن ‏هم پول لازمه! ما اگر يک روز کار نکنيم، بايد سر بي‌شام زمين بگذاريم. اون‌ها اگر ‏يک شب تفريح نکنند، دنيا را بهم ‏مي‌زنند!

          ‏پيدا است که صادق هدايت ترکيب کلامي‌ مهدي ‏زاغي را نه به صورت شکل نخستين آن و همان‌گونه که بر ذهن چنين آدمي‌جاري مي‌شود ‏بلکه در هيئت پروده آن، از طريق جمله‌هاي مستقيم و نظم ساختماني عبارات، بيان کرده ‏است. اشاره به «جدي» و «زرنگ» بودن پسرخاله مهدي زاغي و توصيف «مشتري‌هاي چاق» «‏کافه گيتي» نه محصول ذهن و برآمد انديشه مهدي زاغي که ريخته قلم هدايت است. طبيعي ‏است که مهدي زاغي خصوصيات پسرخاله خود و مشتري‌هاي کافه گيتي را مي‌شناسد اما آن چه ‏ارائه مي‌دهد توصيفات و توضيحاتي است که گويا براي ديگري، براي خواننده، نقل ‏مي‌شوند. البته اين پروردگي و انتظام، ارائه جمله‌هايي با بار اطلاعاتي به خواننده، ‏در همه‌جا وجود ندارد و خواننده ناچار است، چنان که طبيعت چنين داستان‌هايي است، ‏براي گردآوردن داده‌هاي حسي مهدي زاغي همه حواس خود را به کار گيرد. کشف اين‌که ‏دقيقاً درباره چه چيزي گفت‌وگو مي‌شود هميشه آسان نيست: