پیوند ها

قسمتی از متن :
معماري اسلامي
مقدمه
منظور از هنر و معماري اسلامي، همان هنر و معماري سرزمينهاي - خاورميانه، آفريقاي شمالي، هند شمالي و اسپانيا - است که از آغاز قرن هفتم ميلادي تحت حاکميت مسلمانان قرار گرفتند.
خاستگاهها و ويژگيها
اهميت تزيينات خوشنويسي و شکل مسجد، دو ويژگي اصلي هنر و معماري اسلامي هستند که عميقاً با ايمان اسلامي ارتباط دارند و در همان روزگار آغازين دين پيشرفت کردند. پيامبر [اسلام]، [حضرت] محمد، تاجري ثروتمند در مکه بود که در حدود 40 سالگي مجموعه عميقي از وحي را دريافت کرد و شروع به تبليغ دين جديدي نمود. اين وحيها که مسلمانان آنها را پيام الهي ميانگارند، در قرآن - کتاب مقدس مسلمانان - جمعآوري شده است. ميراث غني زباني و ادبيات عرب در احساس احترام عميق نسبت به قرآن نقش داشت. (1)
مرکزيت قرآن در فرهنگ اسلامي و جذابيت ويژه شکل خط عربي سبب شد از کلام نوشتاري، به ويژه آيات قرآني به عنوان کتيبههاي مساجد استفاده گردد و نيز تزيينات خطاطي و شيوههاي آن در تمام شاخههاي هنر اسلامي پيشرفت نمايد.
در سال 622 پس از ميلاد، همان سالي که مبدأ تاريخ اسلامي قرار گرفت، حضرت محمد به شهر يثرب - که بعداً مدينه نام گرفت، هجرت نمود. در آنجا جامعهاي از مومنان که در پيرامون خانه محمد به عبادت مشغول بودند، گردهم آمدند. نمازگزاران عادي جامعه جديد در اين مکان ساده، شکل مسجد را پايهگذاري کردند که عبارت بود از محوطهاي محصور و مستطيلي با آلونکهايي (خانههاي همسران [حضرت] محمد) که در طول يک ضلع آن قرار گرفته بودند و يک ايوان ناهموار (سايهباني که در اصل براي استفاده از سايه بوده است) که در يک طرف براي مسلمين فقيرتر در نظر گرفته شده بود. از اين رو، تقريباً تمام مساجد نقشه خانه [حضرت] محمد را تکرار ميکردند و عبارت بودند از يک محوطه محصور (صحن)، ساختماني در يک طرف براي نماز و طاقهايي قوسي (رواقها ) در اطراف محوطه.
اولين پيروان [حضرت] محمد[ص] که از شبه جزيره عربستان بودند در مقايسه با امپراطوريهايي که بعداً فتح کرده و ]سبکهاي هنري آن را[ به عنوان سرمشق خود گرفتند، هيچگونه سبک هنري بومي و مخصوص به خود نداشتند. با گسترش اسلام، متناسب با شرايط متفاوت اقليمي و مصالح در دسترس در فتوحات اسلامي و با جذب و اقتباس از شيوههاي هنرهاي بومي، انواع هنري آن باليدن گرفت و نقشهايي که در يک ناحيه باب بود، به زودي جهان بزرگ اسلام را فرا گرفت
.
بنابراين هنر اسلامي از منابع فراواني گسترش يافته است. شيوههاي رومي، مسيحيت باستان و بيزانسي در معماري پيشين اسلامي مورد اقتباس قرار گرفت. تاثير هنر ساساني – هنر معماري و تزييني ايرانِ پيش از اسلام در دوران حکومت ساسانيان ـ بر هنر اسلاميبالاترين اهميت را داشت. شيوههاي آسياي مرکزي با تاخت و تازهاي تاتار و مغول به هنر اسلامي نفوذ کرد و هنر چيني تأثير تکوينگري بر نقاشي، سفالگري و پارچهبافي اسلامي گذاشت.
سير تاريخي
سير تحول هنر اسلامي - از قرن هفتم تا هجدهم ميلادي - را در سه دوره ميتوان طبقهبندي کرد. دوره شکلگيري هنر اسلامي، کمابيش با حاکميت اولين حاکمان اسلامي يا خلفاي بني اميه (661الي 750م) که اسلام را از دمشق در سوريه تا اسپانيا گسترش دادند، همزمان بود.
دوره مياني، عصر خلفاي عباسي (750م الي 1258م) که از بغداد در عراق خلافت اسلامي را بر عهده داشتند تا زمان استيلاي مغول را در بر ميگيرد.
دوران خلافت عباسي که در ترويج آموزش و فرهنگ پرآوازه است، تاريخ اسلامي درخشانترين است. در همين دوره مياني است که تأثير نماهاي هنر ايراني چشمگير شد.
از استيلاي مغول تا قرن هجدهم ميلادي را ميتوان براي سهولت، دوره پسين هنر اسلامي ناميد.
در اين دوره سبکهاي متمايز هنر در بخشهاي مختلف جهان اسلام قابل شناسايي است که با سلسلههاي گوناگون حاکمان ارتباط دارند.
سبکهاي گفته شده در اين مقاله در کنار هنر اموي و عباسي، هنرهاي ترکان سلجوقي که از اواسط قرن يازدهم ميلادي تا 1157م بر ايران حکم راندند، هنر ايلخانيان که مغول تبار بوده و شرق ايران را از از سال 1256م تا 11349 م در تسلط خود داشتند، هنر تيموريان که به عنوان بزرگترين حاميان فرهنگ ايراني از سال 1378م تا 1502م بر شرق ايران حکومت کردند و هنر صفويه که حاکمان تمامي ايران از سال 1502م تا1736م بودند را نيز شامل ميشود.
هنر، تحت حکمراني ترکان عثماني که ازسال 1299م تا 1922م حاکمان ترکيه بودند و در قرن 16م امپراطوري خود را تا مصر و سوريه گسترش دادند نيز شکوفا شد.
پيشتر در مصر (و سوريه)، سبکهاي خاصي [به وجود آمد که] با حکومت فاطم
تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است
برچسب های مهم