احمد سميعي گیلانی - word (..docx) - فلسفه -

قسمتی از متن :

‏ احمد سميعي‌ گيلاني‌

‏ شعر نو فارسي‌ را، به‌ويژه‌ طاعنان، ره‌آورد روشنفكراني‌ دانسته‌اند كه‌ از ادبيات‌ غرب، به‌خصوص‌ ادبيات‌ فرانسه‌ متأ‌ثر بودند. اين‌ اَنگ‌ بيگانه‌بيني‌ با واقعيتي‌ قرين‌ شد كه‌ به‌ ظاهر مؤ‌يد آن‌ بود. در حقيقت، نوپردازان‌ و، در را‡‌س‌ آنان، نيما عموماً‌ با آثار شاعران‌ فرانسوي، مستقيم‌ يا از راه‌ ترجمه، آشنايي‌ داشتند. به‌علاوه، نخستين‌ نشانه‌هاي‌ تجدد در شعرفارسي‌ با نهضت‌ مشروطيت‌ پديدار گشت‌ كه‌ خود آن‌ نيز ارمغان‌ غرب‌ شمرده‌ مي‌شد و در دوراني‌ آغاز شده‌ بود كه‌ روابط‌ فرهنگي‌ با غرب‌ و بالاخص‌ فرانسه، به‌واسطه استادان‌ خارجي‌ دارالفنون‌ و بر اثر مسافرت‌ عده‌اي‌ از ايرانيان‌ به‌ اروپا براي‌ تحصيلات‌ عاليه‌ وسعت‌ يافته‌ بود. در همين‌ اوان‌ بود كه‌ جنبش‌ ترجمه‌ رونق‌ گرفت‌ و، در جنب‌ نشرترجمه‌ آثار داستاني، سروده‌هاي‌ شاعران‌ فرانسوي‌ و آلماني‌ نيز جسته‌ گريخته‌ در مطبوعات‌ درج‌ و منتشر مي‌شد.

‏بدين‌ سان، قرايني‌ در تأ‌ييد نظر آنان‌ كه‌ اصالت‌ شعر نو فارسي‌ را منكر بودند و براي‌ آن‌ در مرزوبوم‌ خود خاستگاهي‌ قايل‌ نبودند و حتي‌ آن‌ را حركتي‌ قهقرايي‌ تلقي‌ مي‌كردند وجود داشت.

‏اكنون‌ اين‌ پرسش‌ پيش‌ مي‌آيد كه‌ اين‌ قول‌ تا چه‌ حد پذيرفتني‌ است‌ و آيا صرف‌ اين‌ واقعيت‌ كه‌ توسعه‌ روابط فارسي‌زبانان‌ با غرب‌ خواه‌ناخواه، اگر نه‌ در ايجاد، دست‌ كم‌ در تقويت‌ و تشحيذ نهضت‌ تجدد در ايران‌ مؤ‌ثر بوده‌ اصالت‌ اين‌ نهضت‌ را نفي‌ مي‌كند و آيا ‏براي‌ پذيرفتاري‌ تأثير غرب‌ زمينه‌اي‌ مساعد در كشور ما وجود نداشته‌ و اگر داشته‌ - كه‌ مسلماً‌ داشته‌ - اين‌ زمينه‌ چه‌ بوده‌ و چگونه‌ پديد آمده‌ است؟

‏براي‌ پاسخ‌ دادن‌ به‌ اين‌ پرسش، ما، در اين‌ مقام، درگير سوابق‌ تاريخي‌ نهضت‌ تجدد، كه‌ همه‌ شئون‌ حيات‌ ملي‌ را در بر مي‌گيرد، نمي‌شويم‌ و تنها به‌ آنچه‌ با تجدد ادبي، بالاخص‌ با شعر نو، ربط‌ پيدا مي‌كند مي‌پردازيم.

‏براي‌ رسيدن‌ به‌ پاسخي‌ روشن، لازم‌ مي‌دانيم‌ مسير تطور شعر فارسي‌ را مرور كنيم‌ و اميدواريم‌ كه‌ اين‌ مرور، هر چند به‌ غايت‌ اجمالي، راه‌ يا بهتر بگوييم‌ راه‌هايي‌ را كه‌ شعر فارسي‌ از آغاز تا به‌ امروز پيموده‌ نشان‌ دهد و ما را به‌ اين‌ نتيجه‌ برساند كه‌ شعر نو، اگر هم‌ طريق‌ جديدي‌ اختيار كرده، از جهاتي‌ - آن‌هم‌ جهات‌ اساسي‌ - از عناصر پيشينه‌دار الهام‌ گرفته‌ است. اصولاً‌ جريان‌هاي‌ فكري‌ و هنري، در عين‌ تأ‌ثر از تحولات‌ اقتصادي‌ و اجتماعي‌ و سياسي، روند مستقل‌خود را طي‌ مي‌كنند. از اين‌رو، اگر بخواهيم‌ براي‌ شعر نو خاستگاهي‌ اصيل‌ و بومي‌ سراغ‌ بگيريم‌ و راهي‌ را كه‌ برگزيده‌ توجيه‌ كنيم، از بازگشت‌ به‌ جريانه‌ ادبي‌ متقدم‌ بر آن‌ و، به‌ عبارت‌ ساده‌تر، از نظر افكندن‌ به‌ راه‌هايي‌ كه‌ شعرسنتي‌ پيموده‌ ناگزيريم.

‏شعر كلاسيك‌ فارسي‌ در عصر سامانيان‌ (قرن‌ چهارم‌ هجري) است‌ كه‌ هويت‌ روشن‌ و تشخص‌ آشكار پيدا مي‌كند. در اين‌ عصر است‌ كه‌ مجموعه‌ سنن‌ شعر عروضي‌ فارسي‌ مدون‌ مي‌گردد. اوزان، قوالب، قافيه‌بندي، ترديف، مضامين، موضوعات، صنايع‌ بديعي، نمادهاي‌ ‏شعر فارسي‌ - جملگي، در اشعار نه‌چندان‌ زيادي‌ كه‌ از آن‌ عصر به‌ جا مانده، شواهد متعدد و متنوع‌ دارند. حماسه‌ ملي‌ ما نيز در همين‌ اوان، به‌ نثر و به‌ نظم، تكوين‌ يافته‌ است. به‌ روزگار دولت‌ سامانيان، شعر فارسي‌ از جهات‌ گوناگون‌ به‌ مرحله‌ پختگي‌ مي‌رسد، شاعران‌ بسياري‌ ظهور مي‌كنند و در انواع‌مديحه، تغزل، حكمت‌ و اندرز، رثاء، خمريه، افسانه‌ و داستان‌ در قالب‌هاي‌ قصيده‌ و مثنوي‌ و قطعه‌ و غزل‌ و رباعي‌ و حتي‌ نوعي‌ مسمط‌ شعر مي‌سرايند. اينان‌ را نه‌ تنها پيشگامان‌ و پيشاهنگان‌ (طلايه‌داران) بلكه‌ بنيان‌گذاران‌ و پرورش‌دهندگان‌ اركان‌ شعر سنتي‌ فارسي‌ بايد شمرد.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است