امام حسن - word (..doc) - فلسفه -

قسمتی از متن :

1

‏ ‏شناخت مختصر‏ي‏ از زندگان‏ي‏ امام حسن(ع‏)

‏پيشوا‏ي‏ ‏دوم‏ ‏جهان‏ ‏تشيع‏ ‏كه‏ ‏نخستين‏ ‏ميوه‏ ‏پيوند‏ ‏فرخنده‏ ‏عل‏ي‏ (‏ع‏) ‏با‏ ‏دختر‏ ‏گرام‏ي‏ ‏پيامبر‏ ‏اسلام‏ (‏ص‏) ‏بود،‏ ‏در‏ ‏نيمه‏ ‏ماه‏ ‏رمضان‏ ‏سال‏ ‏سوم‏ ‏هجرت‏ ‏در‏ ‏شهر‏ ‏مدينه‏ ‏ديده‏ ‏به‏ ‏جهان‏ ‏گشود‏ .

‏حسن‏ ‏بن‏ ‏عل‏ي(‏ع‏)‏ ‏از‏ ‏دوران‏ ‏جد‏ ‏بزرگوارش‏ ‏چند‏ ‏سال‏ ‏بيشتر‏ ‏درك‏ ‏نكرد‏ ‏زيرا‏ ‏او‏ ‏تقريبا‏ ‏هفت‏ ‏سال‏ ‏ ‏بيش‏ ‏نداشت‏ ‏كه‏ ‏پيامبر‏ ‏اسلام‏ ‏بدرود‏ ‏زندگ‏ي‏ ‏گفت‏ .

‏پس‏ ‏از‏ ‏درگذشت‏ ‏پيامبر‏ (‏ص‏) ‏تقريبا‏ ‏س‏ي‏ ‏سال‏ ‏در‏ ‏كنار‏ ‏پدرش‏ ‏امير‏ ‏مومنان‏ (‏ع‏) ‏قرار‏ ‏داشت‏ ‏و‏ ‏پس‏ ‏از‏ ‏شهادت‏ ‏عل‏ي‏ (‏ع‏) (‏در‏ ‏سال‏ 40 ‏هجر‏ي‏) ‏به‏ ‏مدت‏ 10 ‏سال‏ ‏امامت‏ ‏امت‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏عهده‏ ‏داشت‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏سال‏ 50 ‏هجر‏ي‏ ‏با‏ ‏توطئه‏ ‏معاويه‏ ‏بر‏ ‏اثر‏ ‏مسموميت‏ ‏در‏ ‏سن‏ 48 ‏سالگ‏ي‏ ‏به‏ ‏درجه‏ ‏شهاد‏ت رسيد ‏و‏ ‏در‏ ‏ ‏قبرستان‏ ‏«‏بقيع‏»‏ ‏در‏ ‏مدينه‏ ‏مدفون‏ ‏گشت‏ . ‏

‏رسول‏ ‏اكرم‏ (‏ص‏ ) ‏بلا‏ ‏فاصله‏ ‏پس‏ ‏از‏ ‏ولادتش‏ , ‏او‏ ‏را‏ ‏گرفت‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏گوش‏ ‏چپش‏ ‏اقامه‏ ‏گفت‏ .‏ ‏

‏سپس‏ ‏برا‏ي‏ ‏او‏ ‏بار‏ ‏گوسفند‏ي‏ ‏قربان‏ي‏ ‏كرد‏, ‏سرش‏ ‏را‏ ‏تراشيد‏ ‏و‏ ‏هموزن‏ ‏مو‏ي‏ ‏سرش‏ -‏كه‏ ‏يك‏ ‏درم‏ ‏و‏ ‏چيز‏ي‏ ‏افزون‏ ‏بود‏ - ‏نقره‏ ‏به‏ ‏مستمندان‏ ‏داد‏.‏ ‏ ‏

‏پيامبر‏ (‏ص‏ ) ‏دستور‏ ‏داد‏ ‏تاسرش‏ ‏را‏ ‏عطر‏ ‏آگين‏ ‏كنند‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏آن‏ ‏هنگام‏ ‏آيين‏ ‏عقيقه‏ ‏و‏ ‏صدقه‏ ‏دادن‏ ‏به‏ ‏هموزن‏ ‏مو‏ي‏ ‏سرنوزاد‏ ‏سنت‏ ‏شد‏.‏ ‏ ‏

‏اين‏ ‏نوزاد‏ ‏را‏ ‏حسن‏ ‏نام‏ ‏داد‏ ‏و‏ ‏اين‏ ‏نام‏ ‏در‏ ‏جاهليت‏ ‏سابقه‏ ‏نداشت‏ .‏ ‏

‏كنيه‏ ‏او‏ ‏را‏ ‏ابومحمد‏ ‏نهاد‏ ‏و‏ ‏اين‏ ‏تنها‏ ‏كنيه‏ ‏اوست‏ .‏ ‏

‏لقب‏ ‏ها‏ي‏ ‏او‏ ‏سبط‏, ‏سيد‏, ‏زك‏ي‏ , ‏مجتب‏ي‏ ‏است‏ ‏كه‏ ‏از‏ ‏همه‏ ‏معروفتر‏ ‏مجتب‏ي‏ ‏ميباشد‏.‏ ‏

‏پيامبر‏ ‏اكرم‏ (‏ص‏ ) ‏به‏ ‏حسن‏ ‏و‏ ‏برادرش‏ ‏حسين‏ ‏علاقه‏ ‏خاص‏ي‏ ‏داشت‏ ‏و‏ ‏بارها‏ ‏مي‏ ‏فرمودكه‏ ‏حسن‏ ‏و‏ ‏ ‏حسين‏ ‏فرزندان‏ ‏منند‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏پاس‏ ‏همين‏ ‏سخن‏ ‏عل‏ي‏ ‏به‏ ‏ساير‏ ‏فرزندان‏ ‏خودمي‏ ‏فرمود‏ : ‏شما‏ ‏فرزندان‏ ‏ ‏من‏ ‏هستيد‏ ‏و‏ ‏حسن‏ ‏و‏ ‏حسين‏ ‏فرزندان‏ ‏پيغمبر‏ ‏خدايند‏ .‏ ‏

‏امام‏ ‏حسن‏ ‏هفت‏ ‏سال‏ ‏و‏ ‏چندي‏ ‏زمان‏ ‏جد‏ ‏بزرگوارش‏ ‏را‏ ‏درك‏ ‏نمود‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏آغوش‏ ‏مهر‏ ‏آن‏ ‏حضرت‏ ‏بسر‏ ‏برد‏ ‏و‏ ‏پس‏ ‏از‏ ‏رحلت‏ ‏پيامبر‏ (‏ص‏ ) ‏كه‏ ‏با‏ ‏رحلت‏ ‏حضرت‏ ‏فاطمه‏ ‏دوماه‏ ‏يا‏ ‏سه‏ ‏ماه‏ ‏بيشتر‏ ‏فاصله‏ ‏نداشت‏ ‏تحت‏ ‏تربيت‏ ‏پدر‏ ‏بزرگوار‏ ‏خود‏ ‏قرار‏ ‏گرفت‏ .‏ ‏

‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏پس‏ ‏از‏ ‏شهادت‏ ‏پدر‏ ‏بزرگوار‏ ‏خود‏ ‏به‏ ‏امر‏ ‏خدا‏ ‏و‏ ‏طبق‏ ‏وصيت‏ ‏آن‏ ‏حضرت‏ , ‏به‏ ‏امامت‏ ‏رسيد‏ ‏ومقام‏ ‏خلافت‏ ‏ظاهر‏ي‏ ‏رانيز‏ ‏اشغال‏ ‏كرد‏,‏و‏ ‏نزديك‏ ‏به‏ ‏شش‏ ‏ماه‏ ‏به‏ ‏اداره‏ ‏امورمسلمين‏ پرداخت . ‏

‏در‏ ‏اين‏ ‏مدت‏ , ‏معاويه‏ ‏كه‏ ‏دشمن‏ ‏سرسخت‏ ‏عل‏ي‏ (‏ع‏ )‏و‏ ‏خاندان‏ ‏او‏ ‏بود‏ ‏و‏ ‏سالها‏ ‏به‏ ‏طمع‏ ‏خلافت‏ ( ‏در‏ ‏آغاز‏ ‏به‏ ‏بهانه‏ ‏خونخواه‏ي‏ ‏عثمان‏ ‏و‏ ‏درآخر‏ ‏آشكارا‏ ‏به‏ ‏طلب‏ ‏خلافت‏ ) ‏جنگيده‏ ‏بود‏, ‏به‏ ‏عراق‏ ‏كه‏ ‏مقرخلافت‏ ‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏بودلشكر‏ ‏كشيد‏ ‏و‏ ‏جنگ‏ ‏آغاز‏ ‏كرد‏.

‏ما‏ ‏دراين‏ ‏باره‏ ‏كم‏ي‏ ‏بعد‏ ‏تر‏ ‏سخن‏ ‏خواهيم‏ ‏گفت‏ .

‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏از‏ ‏جهت‏ ‏منظر‏ ‏و‏ ‏اخلاق‏ ‏و‏ ‏پيكر‏ ‏و‏ ‏بزرگوار‏ي‏ ‏به‏ ‏رسول‏ ‏اكرم‏ (‏ص‏ )‏بسيار‏ ‏مانند‏ ‏بود‏.

‏وصف‏ ‏كنندگان‏ ‏آن‏ ‏حضرت‏ ‏او‏ ‏را‏ ‏چنين‏ ‏توصيف‏ ‏كرده‏ ‏اند‏:

‏دارا‏ي‏ ‏رخسار‏ي‏ ‏سفيد‏ ‏آميخته‏ ‏به‏ ‏اندك‏ي‏ ‏سرخ‏ي‏ , ‏چشمان‏ي‏ ‏سياه‏ , ‏گون‏ه ‏ها‏ي‏ ‏هموار‏,‏محاسن‏ي‏ ‏انبوه‏ , ‏گيسوان‏ي‏ ‏مجعد‏ ‏و‏ ‏پر‏, ‏گردن‏ي‏ ‏سيمگون‏ , ‏اندام‏ي‏ ‏متناسب‏ , ‏شانه‏ اي‏ ‏عريض‏ ,‏استخوان‏ي‏ ‏درشت‏ , ‏ميان‏ي‏ ‏باريك‏ , ‏قد‏ي‏ ‏ميانه‏ , ‏نه‏ ‏چندان‏ ‏بلند‏ ‏و‏ ‏نه‏ ‏چندان‏ ‏كوتاه‏ .

‏سيماي‏ي‏ ‏نمكين‏ ‏و‏ ‏چهره‏ ‏ا‏ي‏ ‏در‏ ‏شمار‏ ‏زيباترين‏ ‏و‏ ‏جذاب‏ ‏ترين‏ ‏چهره‏ ‏ها‏ .

‏ابن‏ ‏سعد‏ ‏گفته‏ ‏است‏ ‏كه‏ ‏حسن‏ ‏و‏ ‏حسين‏ ‏به‏ ‏ريگ‏ ‏سياه‏ , ‏خضاب‏ ‏ميكردند‏ .

2

‏كمالات‏ ‏انسان‏ي

‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏در‏ ‏كمالات‏ ‏انسان‏ي‏ ‏يادگار‏ ‏پدر‏ ‏و‏ ‏نمونه‏ ‏كامل‏ ‏جد‏ ‏بزرگوار‏ ‏خودبود‏.

‏تا‏ ‏پيغمبر‏ (‏ص‏ ) ‏زنده‏ ‏بود‏, ‏او‏ ‏و‏ ‏برادرش‏ ‏حسين‏ ‏در‏ ‏كنار‏ ‏آن‏ ‏حضرت‏ ‏جا‏ي‏ ‏داشتند‏,‏گاه‏ي‏ ‏آنان‏ ‏را‏ ‏بر‏ ‏دوش‏ ‏خود‏ ‏سوار‏ ‏مي‏ ‏كرد‏ ‏و‏ ‏مي‏ ‏بوسيد‏ ‏و‏ ‏مي‏ ‏بوييد‏.

‏از‏ ‏پيغمبر‏ ‏اكرم‏ (‏ص‏ ) ‏روايت‏ ‏كرده‏ ‏اند‏ ‏كه‏ ‏درباره‏ ‏امام‏ ‏حسن‏ ‏و‏ ‏امام‏ ‏حسين‏ (‏ع‏ )‏مي‏ ‏فرمود‏: ‏اين‏ ‏دو‏ ‏فرزند‏ ‏من‏ , ‏امام‏ ‏هستند‏ ‏خواه‏ ‏برخيزند‏ ‏و‏ ‏خواه‏ ‏بنشينند‏ ( ‏كنايه‏ ‏از‏ ‏اين‏ ‏كه‏ ‏در‏ ‏هر‏ ‏حال‏ ‏امام‏ ‏و‏ ‏پيشوايند‏ ).

‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏بيست‏ ‏و‏ ‏پنج‏ ‏بار‏ ‏حج‏ ‏كرد‏, ‏پياده‏ , ‏درحال‏ي‏ ‏كه‏ ‏اسبها‏ي‏ ‏نجيب‏ ‏را‏ ‏با‏ ‏او‏ ‏يدك‏ ‏مي‏ ‏كشيدند‏.

‏هرگاه‏ ‏از‏ ‏مرگ‏ ‏ياد‏ ‏ميكرد‏ ‏مي‏ ‏گريست‏ ‏و‏ ‏هر‏ ‏گاه‏ ‏از‏ ‏قبر‏ ‏ياد‏ ‏ميكردميگريست‏ , ‏هر‏ ‏گاه‏ ‏به‏ ‏ياد‏ ‏ايستادن‏ ‏به‏ ‏پا‏ي‏ ‏حساب‏ ‏مي‏ ‏افتاد‏ ‏آن‏ ‏چنان‏ ‏نعره‏ ‏ميزد‏ ‏كه‏ ‏بيهوش‏ ‏ميشد‏ ‏و‏ ‏چون‏ ‏به‏ ‏ياد‏ ‏بهشت‏ ‏و‏ ‏دوزخ‏ ‏مي‏ ‏افتاد‏, ‏همچون‏ ‏مار‏ ‏گزيده‏ ‏به‏ ‏خود‏ ‏مي‏ ‏پيچيد‏.

‏از‏ ‏خدا‏ ‏طلب‏ ‏بهشت‏ ‏ميكرد‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏او‏ ‏از‏ ‏آتش‏ ‏جهنم‏ ‏پناه‏ ‏ميبرد‏.

‏چون‏ ‏وضو‏ ‏مي‏ ‏ساخت‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏نماز‏ ‏مي‏ ‏ايستاد‏, ‏بدنش‏ ‏به‏ ‏لرزه‏ ‏مي‏ ‏افتاد‏ ‏و‏ ‏رنگش‏ ‏زرد‏ ‏مي‏ ‏شد‏.

‏سه‏ ‏نوبت‏ ‏دارائيش‏ ‏رابا‏ ‏خدا‏ ‏تقسيم‏ ‏كرد‏ ‏و‏ ‏دو‏ ‏نوبت‏ ‏از‏ ‏تمام‏ ‏مال‏ ‏خود‏ ‏برا‏ي‏ ‏خدا‏ ‏گذشت‏ .

‏گفته‏ ‏اندك‏ه‏ : ‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏در‏ ‏زمان‏ ‏خودش‏ ‏عابد‏ ‏ترين‏ ‏و‏ ‏ب‏ي‏ ‏اعتنا‏ ‏ترين‏ ‏مردم‏ ‏به‏ ‏زيور‏ ‏دنيا‏ ‏بود‏.

‏در‏ ‏سرشت‏ ‏و‏ ‏طينت‏ ‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏برترين‏ ‏نشانه‏ ه‏ا‏ي‏ ‏انسانيت‏ ‏وجود‏ ‏داشت‏ .

‏هركه‏ ‏او‏ ‏را‏ ‏مي‏ ‏ديد‏ ‏به‏ ‏ديده‏ ‏اش‏ ‏بزرگ‏ ‏مي‏ ‏آمد‏ ‏و‏ ‏هر‏ ‏كه‏ ‏با‏ ‏او‏ ‏آميزش‏ ‏داشت‏ ‏بدو‏ ‏محبت‏ ‏مي‏ ‏ورزيد‏ ‏و‏ ‏هر‏ ‏دوست‏ ‏يا‏ ‏دشمن‏ي‏ ‏كه‏ ‏سخن‏ ‏يا‏ ‏خطبه‏ ‏او‏ ‏را‏ ‏مي‏ ‏شنيد‏, ‏به‏ ‏آسان‏ي‏ ‏درنگ‏ ‏ميكردتا‏ ‏او‏ ‏سخن‏ ‏خود‏ ‏را‏ ‏تمام‏ ‏كند‏ ‏و‏ ‏خطبه‏ ‏اش‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏پايان‏ ‏برد‏.

‏محمد‏ ‏بن‏ ‏اسحاق‏ ‏گفت‏ : ‏پس‏ ‏از‏ ‏رسول‏ ‏خدا‏ (‏ص‏ ) ‏هيچكس‏ ‏از‏ ‏حيث‏ ‏آبرو‏ ‏و‏ ‏بلند‏ي‏ ‏قدر‏ ‏به‏ ‏حسن‏ ‏بن‏ ‏عل‏ي‏ ‏نرسيد‏.

‏بر‏ ‏درخانه‏ ‏فرش‏ ‏ميگستردند‏ ‏و‏ ‏چون‏ ‏از‏ ‏خانه‏ ‏بيرون‏ ‏مي‏ ‏آمد‏ ‏و‏ ‏آنجا‏ ‏مي‏ ‏نشست‏ ‏راه‏ ‏بسته‏ ‏ميشد‏ ‏وبه‏ ‏احترام‏ ‏او‏ ‏كس‏ي‏ ‏از‏ ‏برابرش‏ ‏عبور‏ ‏نمي‏ ‏كرد‏ ‏و‏ ‏او‏ ‏چون‏ ‏مي‏ ‏فهميد‏, ‏برمي‏ ‏خاست‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏خانه‏ ‏ميرفت‏ ‏و‏ ‏آن‏ ‏گاه‏ ‏مردم‏ ‏رفت‏ ‏و‏ ‏آمد‏ ‏مي‏ ‏كردند‏.

‏در‏ ‏راه‏ ‏مكه‏ ‏از‏ ‏مركبش‏ ‏فرود‏ ‏آمد‏ ‏وپياده‏ ‏به‏ ‏راه‏ ‏رفتن‏ ‏ادامه‏ ‏داد‏.

‏در‏ ‏كاروان‏ ‏همه‏ ‏از‏ ‏او‏ ‏پيرو‏ي‏ ‏كردند‏ ‏حت‏ي‏ ‏سعد‏ ‏بن‏ ‏اب‏ي‏ ‏وقاص‏ ‏پياده‏ ‏شد‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏كنار‏ ‏آن‏ ‏حضر‏ ‏ت‏ ‏راه‏ ‏افتاد‏ ‏.

‏ابن‏ ‏عباس‏ ‏كه‏ ‏از‏ ‏امام‏ ‏حسن‏ ‏و‏ ‏امام‏ ‏حسين‏ (‏ع‏ ) ‏مسن‏ ‏تر‏ ‏بود‏, ‏ركاب‏ ‏اسبشان‏ ‏راميگرفت‏ ‏و‏ ‏بدين‏ ‏كار‏ ‏افتخار‏ ‏ميكرد‏ ‏و‏ ‏مي‏ ‏گفت‏ : ‏اينها‏ ‏پسران‏ ‏رسول‏ ‏خدايند‏.

‏با‏ ‏اين‏ ‏شأ‏ ‏ن‏ ‏و‏ ‏منزلت‏ , ‏تواضعش‏ ‏چنان‏ ‏بود‏ ‏كه‏ : ‏روز‏ي‏ ‏بر‏ ‏عده‏ ‏ا‏ي‏ ‏مستمند‏ ‏مي‏ ‏گذشت‏ ,‏ ‏آنها‏ ‏پاره‏ ‏ها‏ي‏ ‏نان‏ ‏را‏ ‏بر‏ ‏زمين‏ ‏نهاده‏ ‏و‏ ‏خود‏ ‏رو‏ي‏ ‏زمين‏ ‏نشسته‏ ‏بودند‏ ‏و‏ ‏مي‏ ‏خوردند‏, ‏چون‏ ‏حسن‏ ‏بن‏ ‏عل‏ي‏ ‏را‏ ‏ديدند‏ ‏گفتند‏: ‏ا‏ي‏ ‏پسر‏ ‏رسول‏ ‏خدا‏ ‏بيا‏ ‏با‏ ‏ما‏ ‏هم‏ ‏غذا‏ ‏شو‏.

‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏فورا‏ ‏از‏ ‏مركب‏ ‏فرود‏ ‏آمد‏ ‏و‏ ‏گفت‏ : ‏خدا‏ ‏متكبرين‏ ‏را‏ ‏دوست‏ ‏نم‏ي‏ ‏دارد‏.

‏و‏ ‏باآنان‏ ‏به‏ ‏غذا‏ ‏خوردن‏ ‏مشغول‏ ‏شد‏ ‏.

‏آنگاه‏ ‏آنها‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏ميهمان‏ي‏ ‏خود‏ ‏دعوت‏ ‏كرد‏, ‏هم‏ ‏غذا‏ ‏به‏ ‏آنان‏ ‏داد‏ ‏و‏ ‏هم‏ ‏پوشاك‏ .

‏در‏ ‏جود‏ ‏و‏ ‏بخشش‏ ‏امام‏ ‏حسن‏ (‏ع‏ ) ‏داستانها‏ ‏گفته‏ ‏اند‏.

‏از‏ ‏جمله‏ ‏مدائن‏ي‏ ‏روايت‏ ‏كرده‏ ‏كه‏ : ‏حسن‏ ‏و‏ ‏حسين‏ ‏و‏ ‏عبدالله‏ ‏بن‏ ‏جعفر‏ ‏به‏ ‏راه‏ ‏حج‏ ‏ميرفتند‏.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است