خریدار گرامی شما میتوانید فایل (بررسي شعر نو( نيمايي)) را ویرایش کنید.

بررسي شعر نو( نيمايي) - word (..DOC) - دانلود,مقاله,بررسي,شعر,نو(,نيمايي),دانلود

قسمتی از متن :

‏1

‏فهرست موضوع: بررسي شعر نو( نيما‏ي‏ي)

‏عنوان

‏زبان شعر نو( نيمايي)

‏گذري بر ابهام در شعر نو

‏ويژگي ها و سويه هاي مدرن

‏نوآوري نحوي در شعر نو

‏داستان پردازي اشعار شعر نو

‏ زبان شعر نو( نيمايي)

‏2

‏پيدات زبان گفتار و زبان شعر دراجزاء با يکديگر وجه اشتراک دارند. در هر دو نحوه ي بيان« واژه» عنصر اساسي و بنيادين است. اصولاً زبان از ترکيب و هم نشيني واژگان در يک ساختار منظم بوجود مي آيد. ليکن آنچه مرز ميان اين دو نحوه ي بيان است شکل برخورد گوينده( يا شاعي با واژه برخورد واژه ها با يکديگر در شعر و کارکرد خاص آنها مي باشد. گفته شد« برخورد واژه ها در شعر» زيرا« اگر ميان واژه ها برخوردي نباشد، شعر بوجود نمي آيد. شعر از زبان فراتر رفته، قواد آن را در هم مي ريزد ميان واژگاه جابجايي پيش مي آيد اين، يعني برخورد واژه ها‏1- محمد حقوقی، شعر و شاعران، ص 2-341

‏2- محمد تقی غیاثی سبک شناسی ساختار، ص 16

‏ که موجد ساختاري به نام شعر است. در زبان گفتار صرفاً يک نشانه ااست به اشيايي آنکه تصوير شوند گفته مي شوند. گوينده در زبان گفتار آنها را به نام مي خواند بي آنکه نشاني نشان دهد. ليکن در زبان شعر، واژه نام شيء نيست، خودشيء است و شاعر بي آنکه بگويد نشان مي دهد و مخاطب بجاي آنکه بشوند مي بيند. فرانسيس پونژ‏3- Francis Ponge‏ (1899-1988) شاعر فرانسوی

‏ مي گويد:

‏« هرگز واژهاي را از نزديک ديده ايد؟ واژه اي را برداريد ؟ خوب بچرخانيد و به حالتهاي مختلف درآوريد تا عين مصداق خود شود.» خود پونژ واژه ي « کروش»Croche‏ (= کوزه) را مورد بررسي شاعرانه قرار داد و ادعا کرد که هر صرف اين واژه بيانگر جايي از کوره ي گلي است. بعقيده او هيچ واژه ي ديگري رنگ کوزه ندارد. اين است جايگاه واژه در شعر.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است