حافظ1 - word (..doc) - فلسفه -

قسمتی از متن :

‏حافظ

‏از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

Jump to‏: navigation‏, search

‏تصویری از تذهیبی از نسخهٔ خطی دیوان حافظ که در موزهٔ لندن نگهداری می‌شود

‏آرامگاه حافظ در شب

‏خواجه شمس الدین محمد بن محمد حافظ شیرازی‏ (حدود ۷۲۷-۷۹۲ هجری قمری)، شاعر و غزلسرای بزرگ قرن هشتم ‏ایران‏ و یکی از سخنوران نامی جهان است. در خصوص سال دقیق ولادت او بین مورخین و حافظ شناسان اختلاف نظر است. دکتر ذبیح الله صفا ولادت او را در ۷۲۷ (تاریخ ادبیات ایران) و دکتر قاسم غنی آن را در ۷۱۷ (تاریخ عصر حافظ) می‌دانند. برخی دیگر از محققین همانند علامه ‏دهخدا‏ بر اساس ‏قطعه‏ ای از حافظ ولادت او را قبل از این سال‌ها و حدود ۷۱۰ هجری قمری تخمین می‌زند(لغتنامه دهخدا، مدخل حافظ). آنچه مسلم است ولادت او در اوایل قرن هشتم هجری قمری و بعد از ۷۱۰ واقع شده و به گمان غالب بین ۷۲۰ تا ۷۲۹ روی داده‌است‏.

‏سال وفات او به نظر اغلب مورخین و ادیبان ۷۹۲ هجری قمری می‌باشد. (از جمله در کتاب ‏مجمل فصیحی‏ نوشته ‏فصیح خوافی‏(متولد ۷۷۷ ه.ق.) که معاصر حافظ بوده و همچنین ‏نفحات الانس‏ تالیف ‏جامی‏(متولد ۸۱۷ ه.ق.) صراحتاً این تاریخ به عنوان سال وفات خواجه قید شده‌است). مولد او ‏شیراز‏ بوده و در همان شهر نیز وفات یافته‌است.

‏نزدیک به یک قرن پیش از تولّد او (یعنی در سال ۶۳۸ ه‌ق - ۱۲۴۰ م) ‏محی‌الدّین عربی‏ دیده از جهان فروپوشیده بود، و ۵۰ سال قبل ازآن (یعنی در سال ۶۷۲ ه‌ق - ۱۲۷۳ م) مولانا ‏جلال‌الدّین محمد بلخی‏ (رومی) درگذشته بود.

‏بسیاری حافظ شیرازی را بزرگترین شاعر ایرانی تمام دورانها می‌دانند. اشعار حافظ را ‏غزل‏ می‌گویند و بن‌مایه غالب غزلیات او ‏عشق‏ است.

‏حافظ به همراه ‏سعدی‏، ‏فردوسی‏ و ‏مولانا‏ چهار رکن اصلی شعر و ادبیات فارسی را شکل داده‌اند.

‏فهرست مندرجات

‏[‏مخفی شود‏]

‏۱‏ دیوان حافظ‏

‏۲‏ زندگی حافظ‏

‏۳‏ زبان و هنر شعری‏

‏۴‏ حافظ و غزل‏

‏۵‏ نمونه‌ای از اشعار‏

‏۶‏ واژه‌های کلیدی حافظ‏

‏۷‏ حافظ و پیشینیان‏

‏۸‏ تأثیر حافظ بر شعر دوره‌های بعد‏

‏۹‏ شرح حافظ‏

‏۹.۱‏ شارحان ترک‏

‏۹.۲‏ حافظ پژوهان شبه قاره‏

‏۱۰‏ سیمای جهانی حافظ‏

‏۱۱‏ آرامگاه حافظ‏

‏۱۲‏ فال حافظ‏

‏۱۳‏ انتقادات‏

‏۱۴‏ پیوندهای بیرونی‏

‏۱۵‏ منابع‏

‏۱۶‏ جستارهای وابسته‏

‏[‏ویرایش‏] ‏دیوان حافظ

‏دیوان حافظ مشتمل بر حدود ۵۰۰ غزل، چند ‏قصیده‏، دو ‏مثنوی‏، چندین ‏قطعه‏، و تعدادی ‏رباعی‌‏ست. با این حال عمده شهرت وی در سرودن غزل است. مضامین غزلیات او عمدتاً متاثر از تالمات روحی، اعتقادات مذهبی و شخصی، اخلاق، عشق و تحت تاثیر وقایع سیاسی و حوادث اجتماعی عصر خود است.

‏حافظ به زبان ‏عربی‏ یعنی نگه دارنده و به کسی گفته می‌شود که بتواند ‏قرآن‏ را از حفظ بخواند.

‏[‏ویرایش‏] ‏زندگی حافظ

‏درباره زندگی حافظ اطلاعات دقیقی در دست نیست. گفته می‌شود که پدر وی بهاءالدّین نام داشته و ‏تاجر‏ بوده‌است. حافظ کودکی بیش نبود که پدرش را از دست می‌دهد.

‏[‏ویرایش‏] زبان و هنر شعری

‏همچون همهٔ هنرهای راستین و صادق، شعر حافظ پرعمق، چندوجه، تعبیریاب، و تبیین‌جوی است. او هیچ‌گاه ادّعای کشف و غیب‌گویی نکرده، ولی ازآن‌جا که به ژرفی و با پرمعنایی زیسته‌است و چون سخن و شعر خود را از عشق و صدق تعلیم گرفته‌است، کار بزرگ هنری او آینه‌دار طلعت و طینت فارسی‌زبانان گردیده‌است.

‏مرا تا عشق تعلیم سخن کرد

‏     

‏حدیثم نکتهٔ هر محفلی بود

‏مگو دیگر که حافظ نکته‌دان‌ست

‏     

‏که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

‏     

‏{{{2}}}

‏(صفحهٔ ۳۶ حافظ‌نامه، شرح الفاظ، اعلام، مفاهیم کلیدی و ابیات دشوار حافظ، بخش اوّل.)

‏[‏ویرایش‏] حافظ و غزل

‏بلبل از فیض گل آموخت سخن، ورنه نبود

‏     

‏این‌همه قول و ‏غزل‏ تعبیه در منقارش (حافظ)

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است