حضرت فاطمه - word (..doc) - فلسفه -

قسمتی از متن :

‏فصل اول

‏ولادت پرشكوه فاطمه(س)‏

‏فاطمه بضعة منى و هى نور عينى و ثمرة فؤادى و روحى التى بين جنبى و هى الحوراء الانسية:‏ ‏«‏فاطمه پاره تن من است، و نور چشمان من، و ميوه دلم و روح من است و او حورى انسان صفت است‏»‏.

‏پيامبر اسلام(ص) در آن سال كه سال پنجم بعثتش بود در سختترين شرائط و حالات به سر مى‏‏‏برد.اسلام منزوى بود، و مسلمانان اندك نخستين، شديداً تحت فشار.محيط مكه بر اثر شرك و بت پرستى و جهل و خرافات و جنگهاى قبايل عرب و حاكميت زور و بينوائى توده‏‏‏هاى مردم، تيره و تار بود.پيامبر(ص) به آينده مى‏‏‏انديشيد، آينده‏‏‏اى درخشان از پشت اين ابرهاى سياه و ظلمانى، آينده‏‏‏اى كه با توجه به اسباب عادى و ظاهرى بسيار دور دست و شايد غير ممكن بود.در همين سال حادثه بزرگى در زندگى پيامبر رخ داد، به فرمان خدا براى مشاهده ملكوت آسمانها به معراج رفت، و به مصداق

‏«‏لنريه من آياتنا الكبرى‏»‏ آيات عظيم پروردگار در پهنه بلند آسمان را با چشم خود ديد، و روح بزرگش بزرگتر شد، و آماده پذيرش رسالتى سنگيت‏‏‏تر توأم با اميد بيشتر.در روايتى از اهل سنت و شيعه - كه هر دو بر آن تأكيد دارند - مى‏‏‏خوانيم: پيامبر(ص) در شب معراج از بهشت عبور مى‏‏‏كرد، جبرئيل از ميوه درخت طوبى به آن حضرت داد، و هنگامى كه پيامبر(ص) به زمين بازگشت نطفه فاطمه زهرا سلام اللّه عليها از آن ميوه بهشتى منعقد شد.

‏لذا در حديث مى‏‏‏خوانيم كه پيامبر(ص) فاطمه سلام اللّه عليها را بسيار مى‏‏‏بوسيد، روزى همسرش عايشه بر اين كار خرده گرفت، كه چرا اينهمه دخترت را مى‏‏‏بوسى؟!

‏پيامبر(ص) در جواب فرمود:‏«‏من هر زمان فاطمه را مى‏‏‏بوسم، بوى بهشت برين را از او استشمام مى‏‏‏كنم‏»‏.

‏و به اين ترتيب اين مولود بزرگ از عصاره پاك ميوه‏‏‏هاى بهشتى و از پدرى همچون پيامبر(ص)، و مادر ايثارگر و فداكارى همچون ‏«‏خديجه‏»‏ در روز بيستم جمادى الثانى گام به دنيا نهاد، و طعن و سرزنشهاى مخالفين كه پيامبر را بدون ‏«‏نسل جانشين‏»‏ مى‏‏‏پنداشتند، همگى نقش بر آب شد، و به مضمون سوره ‏«‏كوثر‏»‏ فاطمه زهرا چشمه جوشان براى ادامه دودمان پيامبر و ائمه هدى و خير كثير در طول قرون و اعصار، تا روز قيامت شد.

‏اين بانوى بهشتى (ص) نام داشت كه هر كدام از ديگرى پر معنى‏‏‏تر بود: 1- فاطمه، 2- صديقه، 3- طاهره، 4- مباركه، 5- زكيه، 6- راضيه، 7- مرضيه، 8- محدثه، 9- زهرا و هر يك بيانگر اوصاف و بركات وجود پربركت او است.

‏همين بس كه در نام معروفش ‏«‏فاطمه‏»‏ بزرگترين بشارت براى پيروان مكتبش نهفته است، چرا كه ‏«‏فاطمه‏»‏ از ماده ‏«‏فطم‏»‏ به معنى جدا شدن، يا باز گرفتن از شير است، و طبق حديثى كه از پيامبر گرامى اسلام(ص)‏‏‏ روايت شده به امير مؤمنان على(ع) ‏‏‏ فرمود:

‏«‏مى دانى چرا دخترم، فاطمه ناميده شد؟

‏عرض كرد:بفرمائيد.

‏فرمود:براى آنكه او و شيعيان و پيروان مكتبش از آتش دوزخ باز گرفته شده‏‏‏اند‏»‏!

‏از ميان نامهاى او نام ‏«‏زهراء‏»‏ نيز درخشندگى و فروغ خاصى دارد، از امام صادق(ع) پرسيدند:چرا فاطمه را ‏«‏زهراء‏»‏ مى‏‏‏نامند؟

‏فرمود:‏«‏زيرا زهراء به معنى درخشنده است و فاطمه چنان بود كه چون در محراب عبادت مى‏‏‏ايستاد و نور او براى اهل آسمانها پرتو افكن مى‏‏‏شد، همانگونه كه نور ستارگان براى اهل زمين [پرتو افكن است

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است