صلح حديبية - word (..doc) - فلسفه -

قسمتی از متن :

‏1

‏صلح حديبية

‏برگرفته از كتاب: زندگانى حضرت محمد (ص)

‏نويسنده: رسولى محلاتى

‏در ماه ذى قعده سال ششم بود كه رسول خدا (ص) در خواب ديد با يارانش به مكه رفته و به طواف خانه خدا و انجام مناسك عمره موفق گشته‏‏‏اند. پيغمبر اين خواب را براى اصحاب نقل كرده و وعده آن را به آنها داد و به دنبال آن از مسلمانان و قبايل اطراف مدينه دعوت كرد با او براى انجام عمره به سوى مكه حركت كنند.

‏قبايل مزبور بجز عده معدودى دعوت آن حضرت را نپذيرفتند و تنها همان مهاجر و انصار مدينه بودند كه اكثرا آماده حركت ‏‏‏شدند و به همراه آن حضرت از مدينه بيرون رفتند.

‏همراهان آن حضرت را در اين سفر برخى هفتصد نفر و برخى يك هزار و چهارصد نفر نوشته‏‏‏اند.

‏پيغمبر اسلام مقدارى كه از مدينه بيرون رفت و به ‏‏«‏ذى الحليفة‏‏»‏ - كه اكنون به نام مسجدى كه در آنجا بنا شده به ‏‏«‏مسجد شجره‏‏»‏ معروف است - رسيد جامه احرام پوشيد و هفتاد شتر نيز كه همراه برداشته بود نشانه قربانى بر آنها زد و از جلو براند تا به افرادى كه خبر حركت او را به قريش مى‏‏‏رسانند بفهماند كه به قصد جنگ بيرون نيامده بلكه منظور او تنها انجام عمره و طواف خانه خداست.

‏پيغمبر اسلام و همراهان همچنان ‏‏«‏لبيك‏‏»‏ گويان تا ‏«‏عسفان‏‏»‏ كه نام جايى است در دو منزلى مكه پيش راندند و در آنجا به مردى بشير نام - كه از قبيله خزاعه بود برخورد و اوضاع را از او جويا شد و بشير در پاسخ آن حضرت عرض كرد: قريش كه ‏‏‏از حركت ‏‏‏شما مطلع شده‏‏‏اند براى جلوگيرى از شما همگى از شهر خارج شده و زن و بچه‏‏‏هاى خود را همراه آورده‏‏‏اند و سوگند ياد كرده‏‏‏اند تا نگذارند به هيچ قيمتى شما داخل مكه شويد و خالد بن وليد را با دويست نفر از جلو فرستاده تا خود نيز به دنبال او برسند و خالد با همراهان تا ‏«‏كراع الغميم‏‏»‏ (1) ‏آمده‏‏‏اند.

‏پيغمبر فرمود: واى بر قريش كه هستى خود را در اين كينه توزيها از دست داده‏‏‏اند چه مى‏‏‏شد كه اينها از همان آغاز مرا با ساير قبايل عرب وا مى‏‏‏گذاردند تا اگر آنها بر من پيروز مى‏‏‏شدند مقصودشان حاصل مى‏‏‏شد، و اگر من بر آنها غالب مى‏‏‏شدم قريش اسلام را مى‏‏‏پذيرفتند اگر اين كار را هم نمى‏‏‏كردند با نيرو و قوه با من مى‏‏‏جنگيدند، اينها چه مى‏‏‏پندارند؟ به خدا سوگند من در راه اين دينى كه خدا مرا بدان مبعوث فرموده آن قدر مى‏‏‏جنگم تا خدا آن را پيروز گرداند يا جان خود را بر سر اين كار گذارده و كشته شوم!

‏به دنبال آن، رو به همراهان كرده فرمود: كيست تا ما را از راهى ببرد كه با قريش برخورد نكنيم؟

‏2

‏مردى از قبيله اسلم كه راههاى حجاز را خوب مى‏‏‏دانست پيش آمده و انجام اين كار را بر عهده گرفت ‏‏‏سپس جلو افتاده و مهار شتر پيغمبر را به دست گرفت و از ميان دره‏‏‏ها و سنكلاخهاى سخت آنها را عبور داده و پس از اينكه راههاى دشوار و سختى را پشت ‏‏‏سر گذاردند به فضاى باز و وسيعى رسيدند و همچنان تا ‏«‏حديبيه‏‏»‏ كه نام دهى است در نزديكى مكه - و فاصله آن تا مكه يك منزل راه بود - پيش رفتند.

‏در آنجا به گفته ابن اسحاق - ناگهان شتر از رفتن ايستاد و ديگر پيش نرفت. پيغمبر دانست كه در اين كار سرى است و از اين رو وقتى اصحاب گفتند: شتر وامانده و نمى‏‏‏تواند راه برود؟ فرمود: نه، وانمانده بلكه آن كس كه فيل را از رفتن به سوى مكه بازداشت اين شتر را هم از حركت‏‏‏ باز داشته است و من امروز هر پيشنهادى قريش بكنند كه داير بر مراعات جنبه خويشاوندى باشد مى‏‏‏پذيرم و به دنبال آن دستور داد همراهان پياده شوند و در آنجا منزل كنند. لشكر اسلام در آن سرزمين فرود آمد اما از نظر بى‏‏‏ آبى رنج مى‏‏‏بردند و از اين رو به رسول خدا (ص) عرض كردند: در اين سرزمين آبى يافت نمى‏‏‏شود؟ پيغمبر اسلام از تيردان چرمى خود، تيرى بيرون آورد و به براء بن عازب داد و فرمود: آن را در ته يكى از اين چاهها فرو بر، و او چنان كرد و به دنبال آن آب بسيارى از چاه خارج شد و همگى سيراب شدند.

‏رفت و آمد فرستادگان قريش و رد و بدل پيامهاى صلح

‏قرشيان كه تصميم گرفته بودند به هر قيمتى شده نگذارند پيغمبر اسلام به آن صورت وارد مكه شود و آن را براى خود خوارى و ذلت و ننگ مى‏‏‏دانستند و مى‏‏‏گفتند: اگر محمد بدين ترتيب به مكه در آيد صولت و قدرت ما در نزد عرب شكسته خواهد شد و حرمت ما از ميان خواهد رفت، با لشكرى انبوه از مكه بيرون آمده بودند و پيغمبر اسلام نيز همه جا با گفتار و رفتار خود مى‏‏‏خواست ‏‏‏بفهماند كه براى جنگ با قريش بيرون نيامده و جز انجام مراسم عمره و طواف و قربانى منظور ديگرى ندارد، از اين رو وقتى بديل بن ورقاء خزاعى، مكرز بن حفص و حليس بن علقمه رئيس ‏‏«‏احابيش‏‏»‏ (2) ‏و به دنبال همه عروة بن مسعود ثقفى كه شخصيت ‏‏‏بزرگى بود به نزد رسول خدا (ص) آمدند و با آن حضرت مذاكره كرده و هدف او را از اين سفر و آمدن تا پشت دروازه مكه مى‏‏‏پرسيدند پاسخ همه را به يك گونه مى‏‏‏داد و به طور خلاصه به همه مى‏‏‏فرمود:

‏- ما براى جنگ نيامده‏‏‏ايم بلكه منظورمان زيارت خانه خدا و انجام عمره است، سپس مى‏‏‏خواهيم اين شتران را قربانى كرده گوشت آنها را براى شما واگذاريم و باز گرديم!

‏فرستادگان كه اين سخنان را مى‏‏‏شنيدند و وضع مسلمانان را نيز مشاهده مى‏‏‏كردند كه همگى در حال احرام هستند و اسلحه‏‏‏اى جز يك شمشير كه آن هم در غلاف است ‏‏‏همراه نياورده‏‏‏اند و شتران را نيز كه همگى نشانه قربانى داشتند از نزديك مى‏‏‏ديدند خشمناك به سوى قريش باز مى‏‏‏گشتند و هر كدام به نوعى آنها را ملامت كرده و به دفاع از مسلمين برخاسته و مى‏‏‏گفتند:

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است