برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

منظومه ده نامه یا روضه المحبین

قسمتی از متن :

‏ 

‏از ابن عماد خراساني شيرازي

‏گرچه تحفه العشاق در مواردي از منظومه سلفش منطق العشاق تبعيت مي‌نمايد، ليكن موارد متفاوت با آن نيز در منظومه كم نيست. شاعر در اينجا عناويني چون حكايت، تمامي سخن يا خلاصه سخن را حذف و گويي آنان را زايد مي‌دانسته، يا محتمل است اين عناوين و ابيات آنان جزو محذوفات كاتب بوده.

‏ديگر اينكه اوحدي روايت را به صورت نقل از كسي ديگر آورده، در حاليكه ركن‌الدين به گونه‌اي سروده كه گويي از تجربيات عرفاني و عاشقانه خودش بوده است. چنين به نظر مي‌رسد كه واقعه در اوان جواني خودش اتفاق افتاده و آن در نتيجه جدا ماندن از اميرزاده مذكور، امير بهاءالدين بوده است:

‏مرا روزي هواي دلبـــــري بود                 نظر بر روي زيبا منـــــــظري بود

‏كه از بهر رخش سرگشته بودم                 ز راه عافيت بــــــــــر گشته بودم

‏نه صبرم بود بي رويش نه آرام                 گذشته كــــــارم از آغــاز و انجام

‏نه او آگه ز آحوال درونـــــم                    كه دور از روي او در موج خونم ....

‏كه از آن احساس واقعي شاعر از دور ماندن از امير بهاء الدين مشهود است. به بيان ديگر اگر اوحدي در منطق العشاق بنا بر درخواست ممدوحي منظومه را سروده،‌ در اينجا ركن صاين تنها و تنها از سوز درون دست به سرودن اين منظومه زده .به تصريح خودش زماني فكر سرودن اين منظومه به ذهنش خطور كرده كه شديداً تحت تاثير دوري از محبوب و لذا دوستي سرودن چنين منظومه را بدو پيشنهاد نموده

‏شبي با من رفيقي راز مي‌گفت                       زهر معنـــــي حديثي بــاز مي‌گفت

‏حديث عشقرا تقــرير مي‌كرد                         وزان معني چنين تفسير مــــــي‌كرد

‏كه كــــار عاشقي بادرد باشد                      هميشه روي عـــــــــاشق زرد باشد

‏اگر با او سخن گويي ندانــد                        سخــــــــــن جز از ره مستي نراند

‏گرچه تنظيم و ربط اجزاء اين منظومه به نظم و قاعده منطق العشاق نيست، لكن مايه داشتن از عواطف شخصي شاعر و از آن بيشتر سلامت و رواني سخن او بيش از منظومه اوحدي بوده و جلوه خاصي بدان بخشيده. پايان سخن را بر درج غزلي  از اين منظومه قرار مي‌دهيم كه فرموده:

‏دلــــم زار ست و من زارم ز عشقـــت         اسيـــــر رنج و بيمارم ز عشقت  

‏علاجي كن كه رفت از دست كــارم                دوايي كن كه بيـــمارم ز عشقت

‏ز عشقت نيست حاصل جز غم و درد            بلي حاصل هميـن دارم ز عشقت

‏مرا درد دل از حد رفت ليــــــــــكن              به درد دل گــــــرفتارم ز عشقت

‏اگر چه مـــــــــــــي‌كند آزار با من                ولـــــــي هرگز نيازارم ز عشقت

‏مرا گفتي چرا گشتي گرفتـــــــــار                 گــــــرفتارم، گرفتارم  ز عشقت

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است