ابوبکر محمّد بن زَکَریای رازی - word (..docx) - فلسفه -

قسمتی از متن :

‏ابوبکر محمّد بن زَکَریای راز‏ی ‏(‏۲۵۱ ‏ه.ق. ‏ـ ‏۳۱۳ ‏ه. ق‏) ‏پزشک‏، ‏فیلسوف ‏و ‏شیمی‌دان ‏ایرانی‏ ‏است. رازی آثار ماندگاری در زمینه‏ٔ‏ ‏پزشکی ‏و ‏شیمی ‏و ‏فلسفه ‏نوشته است و به‌عنوان کاشف ‏الکل ‏و ‏جوهر گوگرد ‏(‏اسید سولفوریک‏) ‏مشهور است.

‏به‌گفته‏ٔ‏ ‏جرج سارتن‏، پدر ‏تاریخ علم‏، رازی «بزرگ‌ترین پزشک ایران و جهان اسلام در زمان قرون وسطی بود». ‏پرویز اذکایی ‏و ‏جوئل کریمر ‏در کتاب «احیای فرهنگی در عهد آل بویه» رازی را شخصیتی دانسته‌اند که بر قله انسان‌گرایی ایرانی ایستاده است.

‏به پاس زحمات فراوان رازی در ‏داروسازی ‏روز ‏پنجم شهریورماه‏ (‏۲۷ ‏اوت‏)‏، روز بزرگداشت زکریای رازی شیمی‌دان بزرگ ایرانی و روز داروسازی نام‌گذاری شده‌است.

‏زندگی نامه

‏نام وی ‏محمد‏ و نام پدرش ‏زکریا‏ و کنیه‌اش ‏ابوبکر‏ است. هر چند ابوبکر نام است و کنیه استفاده نمی‌شود. مورخان شرقی در کتاب‌هایشان او را ‏محمد بن زکریای رازی‏ خوانده‌اند، اما اروپاییان و مورخان غربی از او به نام‌های ‏رازس‏ Rhazes=razes ‏و ‏الرازی‏ Al-Razi ‏در کتاب‌های خود یاد کرده‌اند. به‌گفته‏ٔ‏ ‏ابوریحان بیرونی ‏وی در شعبان سال ‏۲۵۱ ‏هجری (‏۸۶۵ ‏میلادی) در ‏ری ‏زاده شد و دوران کودکی و نوجوانی و جوانی‌اش در این شهر گذشت. چنین شهرت دارد که در جوانی ‏عود ‏می‌نواخته و گاهی ‏شعر ‏می‌سروده‌است. بعدها به ‏زرگری ‏و سپس به ‏کیمیاگری ‏روی آورد. وی در سنین بالا ‏علم طب ‏را آموخت. ‏بیرونی ‏معتقد است او در ابتدا به ‏کیمیا ‏اشتغال داشته و پس از آنکه در این راه چشمش بر اثر کار زیاد با مواد تند و تیزبو آسیب دید، برای درمان ‏چشم ‏به پزشکی روی آورد.[‏۷] ‏در کتاب‌های مورخان اسلامی آمده‌است که رازی طب را در ‏بیمارستان ‏بغداد ‏آموخته‌است. در آن زمان، بغداد مرکز بزرگ علمی دوران و جانشین ‏دانشگاه ‏جندی‌شاپور ‏بوده‌است و رازی برای آموختن ‏علم ‏به بغداد سفر کرد و مدتی نامعلوم در آن‌جا اقامت گزید و به تحصیل علم پرداخت و سپس ریاست بیمارستان «معتضدی» را برعهده گرفت. پس از مرگ ‏معتضد‏، ‏خلیفه‏ٔ‏ ‏عباسی‏، به ری بازگشت و عهده‌دار ریاست بیمارستان ری شد و تا پایان عمر در این شهر به درمان بیماران مشغول بود. رازی در آخر عمرش نابینا شد، درباره‏ٔ‏ ‏علت‏ نابینا شدن او روایت‌های مختلفی وجود دارد؛ بیرونی سبب کوری رازی را کار مداوم با ‏مواد شیمیایی ‏چون بخار ‏جیوه ‏می‌داند.

‏رازی در تاریخی بین ‏۵ ‏شعبان ‏۳۱۳‏(‏قمری‏) ‏تا ‏۳۱۳ ‏ه.ق. در ری وفات یافته‌است. مکان اصلی آرامگاه رازی نامعلوم است.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است