با هزینه ای اندکی شما میتونید فایل (تاریخ شاهنشاهی دوره محمدرضا شاه پهلوی) را تهیه کنید.

قسمتی از متن :

‏تغییر تقویم هجری به شاهنشاهی

‏دوران سلطنت ‏محمدرضا شاه پهلوی ‏که حدود ‏۳۷‏ سال به طول انجامید (از ‏۳‏ ‏شهریور ‏۱۳۲۰ ‏تا بهمن ‏۱۳۵۷‏ش) را به لحاظ ‏قدرت سیاسی ‏در کشور می‌توان به چند دوره تقسیم کرد. دوره اول از زمان روی کار آمدن وی از ‏۱۳۲۰‏ تا ‏۱۳۳۲‏ش که قدرتی نداشت. دوره دوم که با سقوط ‏مصدق ‏آغاز شد و شاه توانست با تاسیس ‏ساواک ‏و سرکوب مخالفان قدرت سیاسی خود را مستحکم نشان دهد. دوره سوم نیز که از سال‌های نخستین دهه ‏۵۰‏ آغاز می‌شود، به دلیل شرایط اقتصادی به وجود آمده قدرت خود را در برابر مخالفان و نیز در ‏منطقه ‏بسیار قدرتمند می‌دید. وی دلارهایی که به دلیل بالا رفتن قیمت ‏نفت ‏به کشور سرازیر شد را به جای صرف در امور زیربنایی کشور به واردات کالا و امور روبنایی اختصاص داد و مشکلاتی همچون گسترش شهرنشینی را به وجود آورد. ‏وی با خرید تسلیحات خارجی عنوان ‏ژاندارم ‏منطقه را نیز به خود اختصاص داد. با این حال بخش اعظم درآمدهای نفتی و ثروت ملی کشور به خاندان سلطنتی و اموری چون برگزاری ‏جشن‌های ‏۲۵۰۰‏ ساله ‏پهلوی که هزینه‌های گزافی به همراه داشت اختصاص یافت. ‏جزیره ثبات و بهشت سرمایه‌داران خارجی خواندن ایران توسط کارشناسان و مستشاران خارجی باعث شد وی تصور نماید کاملا بر اوضاع مسلط بوده و هیچ خطری نظام سلطنتی او را ‏تهدید ‏نمی‌کند ‏محمدرضا شاه در حالی که فساد اخلاقی، مالی و سیاسی خاندان پهلوی بر ‏کشور ‏سایه افکنده بود تصمیم به تشکیل نظام تک حزبی در کشور گرفت. ‏بدین ترتیب رژیم توانست طی چند ماه با اجبار مردم بیش از بیست میلیون نفر عضوگیری کند. ‏شاه طی مراسم افتتاح مجلس دوره بیست و چهارم در شهریور ‏۱۳۵۴‏ش که تمامی اعضای آن عضو ‏حزب رستاخیز ‏بودند با این عبارت که فرهنگ ایرانی را از عوامل بیگانه‌ای که در این فرهنگ راه یافته نجات دهید، برنامه اسلام‌زدایی خود را با قاطعیت آغاز نمود.

 ‏ر‏وند اجرای تغییر تقویم

‏تصویب تغییر تاریخ هجری به ‏تاریخ شاهنشاهی ‏از جمله مصوبات مجلسین شورای ملی و سنا بود که پیشنهاد نخستین آن با عنوان "نوشتن ‏فلسفه ‏انقلاب ‏شاه و ملت" به رهبران حزب رستاخیز از سوی شاه و دفتر وی آغاز شد. این طرح با پیش نویس طرح گروه آموزگار که ریاست حزب رستاخیز را بر عهده داشت و از جمله مفاد آن تغییر تاریخ کشور بود ادامه یافت. ‏شجاع‌الدین شفا ‏معاون فرهنگی و مطبوعاتی دربار شاهنشاهی موظف به پیگیری شد و پس از تشکیل جلسه‌ای در تاریخ ‏۲۰/۹/۱۳۵۴‏ضمن غیر ملی و غیر اسلامی دانستن هجری شمسی، بکارگیری تاریخی ملی و کاملا ایرانی که منظور همان تاریخ شاهنشاهی بود، لازم دانسته شد. در این جلسه سه پیشنهاد جهت آغاز تاریخ شاهنشاهی ارائه شد. ‏شجاع ‏سال ‏فتح ‏بابل ‏به دست ‏کوروش کبیر‏، هدایتی وزیر مشاور و معاون اجرایی نخست وزیر، سال جلوس کوروش به ‏سلطنت ‏ایران و بهروز معاون سازمان برنامه و رئیس دفتر انفرماتیک نیز سال فرضی تولد کوروش را پیشنهاد کردند که هر کدام محاسن و معایبی را نیز در برداشت. ‏سرانجام با موافقت شاه سال جلوس کوروش که مصادف با به سلطنت رسیدن وی در شهریور ‏۱۳۲۰‏ نیز می‌شد به عنوان مبدا تاریخ شاهنشاهی پذیرفته شد و مقرر گردید بدون تغییر ‏روز ‏و ‏ماه ‏با افزایش عدد ‏۱۱۸۰‏ به سال شمسی، تاریخ شاهنشاهی به دست آمده، محاسبات انجام گیرد. بدین ترتیب آغاز سلطنت

‏محمدرضا پهلوی در سال ‏۱۳۲۰‏ش به عنوان دو هزار و پانصدمین سال سلطنت کوروش در نظر گرفته شد و تعداد سنوات سلطنت وی نیز بدان اضافه می‌گشت. یعنی سال ‏۱۳۵۴‏ شمسی، سال ‏۲۵۳۴‏ شاهنشاهی (‏خورشیدی و جمشیدی) خوانده می‌شد. ‏از آنجا که ‏شاه ‏اعلام رسمی این پیشنهاد را خطری برای سلطنت خود می‌دید، به صورت نمادین این پیشنهاد از سوی شورای عالی برگزارکننده بزرگداشت ملی پنجاهمین سال شاهنشاهی پهلوی به شاه پیشنهاد شد و پس از موافقت ظاهری شاه، جهت رسمیت بخشیدن به این ‏تاریخ ‏آن را به مجلسین شورا جهت تصویت در ‏۲۴‏ اسفند، مصادف با زادروز رضاشاه، ارائه کردند. ‏پس از آن با تشکیل جلسه مشترک ‏مجلس شورای ملی و سنا ‏تغییر مبدا تاریخ رسمی کشور به شاهنشاهی تصویب شد و تمامی سازمان‌ها ملزم به استفاده از تاریخ جدید گشتند‏. ‏از آنجا که این طرح در اواخر سال به تصویب رسیده بود مقرر شد به علت چاپ تقویم‌های سال جدید از آغاز سال نو در مکاتبات دولتی و سازمان‌های ملی تاریخ شاهنشاهی مورد استفاده قرار گیرد و از سال بعد (‏۱۳۵۶‏ش) در کلیه تقویم‌ها و مکاتبات، تاریخ شاهنشاهی رعایت شود.

‏جهت اجرای این طرح برنامه‌هایی نیز تدارک دیده شده بود. شروع بحث از سوی مراجع علمی همچون انجمن تاریخ‌دانان؛ توجیه افکار عمومی مردم ‏ایران (‏برجسته کردن سال قمری به عنوان تقویم مذهبی و بی‌اعتبار ساختن سال شمسی)‏، منطقه (ناشناخته بودن تقویم شمسی به لحاظ اسلامی) و جهان (تقویت فرهنگ ایرانی و تاکید بر هویت ایرانی)؛ توجیه مردم از طریق رسانه‌های گروهی به صورت متناوب؛ معرفی تقویم شاهنشاهی به عنوان شکل تکامل‌یافته نیت رضاشاه در لزوم داشتن یک تقویم علمی و ملی؛اعزام جوانان دیپلمه جهت ‏تدریس ‏تاریخ شاهنشاهی به روستائیان و مردم نقاط دورافتاده از جمله این موارد بود.

‏بازتاب‌های تغییر تقویم

‏تاریخ شاهنشاهی از آغاز سال ‏۱۳۵۴‏ش در حالی به کار گرفته شد که چهار سال قبل، این تاریخ در قالب دو هزار و پانصدمین سال شاهنشاهی جشن گرفته شده بود و اکنون با تغییر یافتن محاسبات به سی سال قبل یعنی ‏۱۳۲۰‏ش عقب رفته بود. ‏از سوی دیگر شخص شاهنشاه تا مدت‌ها در تطبیق تاریخ شمسی با شاهنشاهی دچار مشکل بود و به جای آن از تاریخ میلادی استفاده می‌کرد. ‏این اقدام بازتاب‌های متفاوتی در ‏جامعه ‏به همراه داشت.

 ‏موافقان طرح

‏صرف نظر از افراد وابسته به رژیم پهلوی و طراحان آن، که بکارگیری تاریخ شاهنشاهی را احیای فرهنگ و هویت ایرانی و معرفی قدمت تمدن کهنسال شاهنشاهی به غربی‌ها می‌دانستند، ‏گروهی از ملی‌گراهای ایرانی که سعی در احیای پیشینه ایرانی داشتند و مظاهر ‏اسلام ‏و به تعبیر آنها اعراب در ایران را نشانه تحقیر ‏ایران ‏و ایرانی می‌دانستند نیز با این طرح موافق بودند.‏ مخالفان طرح

‏این افراد را به چند دسته می‌توان تقسیم نمود. گروه‌های مذهبی، ‏علما ‏و مراجع موضع‌گیری‌های مختلفی از خود نشان دادند. آنان معتقد بودند برخلاف گفته‌ها که این اقدام را گامی جهت احیای فرهنگ ایرانی و هویت

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است