خریدار گرامی شما میتوانید فایل (تاریخچه صنایع فلزی) را ویرایش کنید.

تاریخچه صنایع فلزی - word (..docx) - دانلود,تحقیق,تاریخچه,صنایع,فلزی,دانلود

قسمتی از متن :

‏تاریخچه صنایع فلزی

‏ ‏شواهد و مدارک باستان‌شناسی این نکته را تأیید می‌کند که شمال و مرکز ایران جزو قدیمی‌ترین مراکز صنایع فلزکاری جهان بوده‌است. مشخص ا‏ست که بشر تنها در سرزمینی می‌توانست به سودمندی‏ ‏فلز‏ ‏پی ببرد که در آن فلزات و‏ ‏کانی‌های‏ ‏آنها وجود داشته‌باشد. ایران از لحاظ طبیعی دارای ذخایر بزرگی از کانی‌هاست. رشته کوه‌هایی که از‏ ‏توروس‏ ‏در‏ ‏ترکیه‏ ‏تا کرانه‌های جنوبی‏ ‏دریای مازندران‏ ‏کشیده می‌شد سرشار از انواع کانی‌ها و سوخت بود و دانش فلزکاری از آنجا به مراکز دیگر در‏ ‏آسیا‏،‏ ‏افریقا‏و‏ ‏اروپا‏ ‏گسترش یافت.

‏مس‏ : ‏در اوایل هزاره چهارم پیش از مسیح،‏ ‏مس‏ ‏مصرف عمومی یافت و برای ساختن پیکان، درفش، سنجاق جامه و جواهرات آنرا چکش کاری می‌کردند ولی در نیمه‏ٔ‏ دوم هزاره‏ٔ‏ مزبور تغییر قابل ملاحظه‌ای در تکنولوژی فلزات پدید آمد. در این دوره مس را با گداختن آن از کانی جدا کرده و به اشکال مختلف می‌ریختند. اسناد‏ ‏آشوری‏ ‏دلالت دارد به اینکه ایرانیان سنگ مس گوگردی خود را در کوره‌هایی به ارتفاع ‏۲‏ متر تشویه می‌کردند در صورتی که احیای آن در کوره‌های هوایی کوچک که قطر دهنه‏ٔ‏ آن در حدود ‏۲۲‏ و ارتفاع آن ‏۴۵‏ سانتیمتر بوده، انجام می‌شد.

‏مفرغ‏: ‏از گورستان‏ ‏شوش‏،‏ ‏تپه گیان‏و‏ ‏تپه گئوی‏ ‏ابزار‏ ‏مفرغی‏(‏برنز‏)و زینت‌آلات مفرغی و نقره‌ای بسیاری به دست می‌آید. ابزار مسی یافت شده از هزاره‏ٔ‏ چهارم پیش از مسیح دارای مقادیر مختلف‏ ‏طلا ‏،‏ ‏نقره ‏ارسنیک ‏آنتیموان‏،‏ ‏آهن‏،‏ ‏نیکل‏و‏ ‏قلع‏هستند. اما نمونه‌های پیدا شده، متعلق به ‏۲۵۰۰‏ سال پیش از مسیح به بعد نشان می‌دهد که مقدار قلع در‏ ‏مفرغ‏ ‏۵‏ درصد است و این مقدار در مدت ‏۱۰۰۰‏ سال به ‏۱۰‏ درصد می‌رسد. می‌توان حدس زد که فلزکاران در آن موقع از گداختن سنگ‌های مس و قلع با هم دست کشیده و هر کدام از آنها را جداگانه ذوب می‌کردند بدین ترتیب آلیاژ دقیقی به دست می‌آوردند و جز به این طریق نمی‌توان علت وجود مقدار یکسان قلع را در آنها، توجیه کرد.

‏آهن‏: ‏با ورود قوم‏ ‏آریایی‏ ‏که در هزاره اول پیش از میلاد به ایران انجام گرفت افزایش استعمال آهن در آثار بجا مانده دیده می شود گرچه بطور قطعی نمی‌توان میان این دو امر رابطه‌ای برقرار کرد.

‏فولاد‏: ‏ایرانیان قدیم برای آهن ورزیده و فولاد آبپذیر کلمات جداگانه‌ای داشتند. آهن ورزیده را آهن و فولاد آبپذیر را در زبان کهن ایران پولاد می‌نامیدند. در گورستان‏ ‏تپه سیلک‏ ‏که محققاً می‌توان آن را متعلق به ‏۱۲۰۰‏ تا ‏۱۰۰۰‏ پیش از مسیح دانست، اشیای باستانی باارزشی کشف شده‌است. یکی از آنها شمشیری است که دست و قبضه‏ٔ‏ آن از‏ ‏مفرغ‏ ‏ساخته

‏شده و یک تیغه‏ٔ‏ فولادی نازک، روی مفرغ، پرچ شده‌است. همچنین در این گورستان چنگک‌های فولادینی یافت شده که با استادی تمام چکش کاری شده‌است.

‏یکی از فلزکاران‏ ‏روسیه‏ ‏شمشیرهای اصیل کهن ایرانی را با روش عکسبرداری میکروسکوپی تجزیه کرد و به این نتایج رسید که:

‏1.‏    ‏ ‏آنچه که در‏ ‏قرون وسطی‏ ‏با نام فولاد موج‌دار در‏ ‏اروپا‏ ‏رایج شد، در روسیه به نام ایرانی آن بولات یا پولاد معروف بود.

‏2.‏    ‏ ‏این نوع فولاد موج دار دارای سطح آبگونه‌ای شکیلی است که با بیشتر فولادهای ورقه‌ای مواج فرق دارد.

‏3.‏    ‏ ‏روس ها معتقدند که فولاد موج دار در هند اختراع شد و بعد به ایران آمد. اما این تحقیقات تفاوت ساخت فولاد ایرانی و فولاد هندی را مشخص می‌کند.

‏برنج‏ : ‏از‏ ‏برنج‏ ‏برای نخستین بار در زمان‏ ‏سارگن دوم‏ ‏(سده‏ٔ‏ هشتم پیش از مسیح) یاد شده‌است. این نظریه وجود دارد که‏ ‏موسونیک‌ها‏ ‏یا مشکی‌ها، به عبری مشخ، که مردمی در‏ ‏آسیای صغیر‏ ‏بودند، آلیاژ مس آن را کشف و در زمان شاهنشاهی‏ ‏هخامنشی‏ ‏آن را در ایران متداول کردند.‏ ‏زوسیموس‏ ‏نویسنده‏ٔ‏ یونانی که در چهار صد سال پیش از میلاد به دنیا آمده‌است، با ساختن‏ ‏توتیا‏ ‏از‏ ‏کالامین‏ ‏آشنایی دارد. وی توتیا را آلیاژ ایرانی یا آلیاژ زرد می‌نامد و یک ایرانی افسانه‌ای به نام پایانیدوس (Papanidos‏) پسر سیتوس (Sitos‏)را مخترع آن می‌پندارد.‏

کارنامه چین سوئی‌شو (‏۶۱۷‏ میلادی) برنج را توئوشی (t ou-si‏) می‌نامد که در زمان ساسانیان از ایران به چین وارد می‌شد. کتاب کوکویائولون (Ko-ku-yao-lun‏) که تکنولوژی دنیای کهن را شرح می‌دهد، درباره برنج تقلبی چینی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که برنج اصلی به نام توئوشی که از ایران می‌آید از مس طبیعی و بلوم‏ ‏روی‏تهیه می‌گردد. همین منبع می‌گوید که ایرانیان نخستین ملتی بودند که‏ ‏روی‏را از‏ ‏کانی‌ها‏بیرون آوردند و آلیاژ برنج را درست کردند.

‏طلا‏: ‏از آنجائیکه قسمت بیشتر طلاهایی که در گذشته روی آن کار شده‌است از ته نشست‌های رودخانه‌ها به دست آمده، فقط باید روش پالایش آن را ذکر کرد. برای فلزکاران ایرانی که در گداز‏ ‏مفرغ‏قرن‌های طولانی استاد بودند، گداز طلا دشوار نبوده‌است. روش پالایش طلا به وسیله‏ٔ‏ قالگذاری بوده‌است. قالگذاری روشی است که به کمک‏ ‏سربی‏که به گداز افزوده می‌شود فلزات را از فلزات پست جدا می‌کنند سپس سرب و فلزات پست را اکسید می‌کنند. قرن ها در ایران این روش به کار می‌رفته‌است. در زمان‌های متأخرتر و حدود سده‏ٔ‏ دوم قبل از میلاد روش پیشرفته‌تر کلروهی نیز در ایران شناخته شده‌بود. در این روش‏ ‏کلر‏با‏ ‏نقره‏ترکیب می‌شود و آن را از آلیاژ طلا و نقره‌ای که به دنبال قالگذاری با سرب پدید آمده‌است، جدا می‌کنند.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است