با هزینه ای اندکی شما میتونید فایل (شاهنامه ) را تهیه کنید.

قسمتی از متن :

‏شاهنامه‏ اثر ‏حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی‏، ‏حماسه‌ای ‏منظوم در ‏بحر ‏متقارب مثمن محذوف ‏و دربرگیرنده‏ٔ‏ ‏نزدیک‏ ‏به‏ ‏۶۰‏٬‏۰۰۰‏ بیت و یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین سروده‌های حماسه‌ای جهان است که سرایش و ویرایش آن گنجینه، دست‌آورد دست کم سی سال رنج و تلاش خستگی‌ناپذیر این سخن‌سرای بزرگ ایرانی است. درون‌مایه‏ٔ‏ این شاهکار ادبی، اسطوره‌ها، افسانه‌ها و ‏تاریخ ایران ‏از آغاز تا ‏حمله اعراب به ایران ‏در سده‏ٔ‏ ‏هفتم‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏چهار‏ ‏دودمان‏ ‏پادشاهی‏ ‏پیشدادیان‏، ‏کیانیان‏، ‏اشکانیان ‏و ‏ساسانیان ‏گنجانده می‌شوند و به سه بخش اسطوره‌ای (از روزگار ‏کیومرث ‏تا پادشاهی ‏فریدون)‏، پهلوانی (از خیزش ‏کاوه آهنگر ‏تا مرگ ‏رستم) ‏و تاریخی (از پادشاهی ‏بهمن ‏و پیدایش ‏اسکندر ‏تا گشایش ایران به دست اعراب) بخش‌بندی می‌شود.

‏هنگامی که زبان دانش و ادبیات در ایران ‏زبان عربی ‏بود، فردوسی با سرودن شاهنامه با ویژگی‌های هدف‌مندی که داشت ‏زبان پارسی ‏را زنده و پایدار کرد. یکی از بن‌مایه‌های مهمی که فردوسی برای سرودن شاهنامه از آن استفاده کرد، ‏شاهنامه‏ٔ‏ ‏ابومنصوری ‏بود. شاهنامه نفوذ بسیاری در جهت‌گیری فرهنگ فارسی و نیز بازتاب‌های شکوه‌مندی در ‏ادبیات جهان ‏داشته‌است و شاعران بزرگی مانند ‏گوته ‏و ‏ویکتور هوگو ‏از آن به نیکی یاد کرده‌اند.

‏شاهنامه بزرگ‌ترین کتاب به زبان پارسی است که در همه جای جهان مورد توجه قرار گرفته و به همه‏ٔ‏ ‏زبان‌های‏ ‏زنده‏ٔ‏ ‏جهان‏ ‏بازگردانی‏ ‏شده‌است‏. ‏نخستین‏ ‏بار‏ در ‏۶۰۱‏ خورشیدی ‏بنداری اصفهانی ‏شاهنامه را به زبان عربی بازگردانی کرد و پس از آن بازگردانی‌های دیگری از شاهنامه (از جمله بازگردانی ‏ژول مل ‏به ‏فرانسوی) ‏انجام گرفت.

‏فردوسی هنگامی شاهنامه را سرود که زبان پارسی دچار آشفتگی بود و او از ماندگار شدن این آشفتگی و افزونی آن جلوگیری کرد. فردوسی در سرودن شاهنامه بیشتر از ‏پارسی سره ‏بهره برده و شمار ‏واژگان عربی در شاهنامه ‏۸۶۵ ‏واژه است.

‏نام

‏فردوسی سروده‏ٔ‏ ‏خود‏ ‏و‏ ‏منب‏ع آن را چندین بار «نامه»، «نامه‏ٔ‏ ‏باستان»،‏ ‏«نامه‏ٔ‏ خسروان»، «نامه‏ٔ‏ ‏شهریار»‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏دست‏ ‏نامیده،‏ ‏اما‏ ‏در‏ ‏هیچ‌جای،‏ ‏آن‏ ‏را‏ «‏شاهنامه» یا در تنگنای وزن، «شهنامه» نام نداده‌است. تنها در یک بیت از ‏هجونامه «‏شهنامه» آمده‌است. اما همه‏ٔ‏ ‏آثار‏ ‏منظوم‏ ‏و‏ ‏منثور‏ ‏در‏ ‏آن‏ ‏روزگار‏ ‏را‏ ‏—‏ ‏که‏ ‏دربردارنده‏ٔ‏ ‏پادشاهی‏ ‏ایران‏ ‏از‏ ‏کیومرث ‏تا ‏یزدگرد ‏بود ‏—‏ ‏بیشتر‏ ‏«شاهنامه»‏ ‏خوانده‌ان‏د و نام منبع فردوسی هم «‏شاهنامه‏ٔ‏ ‏ابومنصوری» ‏بود. گذشته از این‌ها، منابع پس از فردوسی، اثر او را «شاهنامه» نامیده‌اند و در همه‏ٔ‏ ‏دست‌نویس‌های‏ ‏آن‏ ‏و‏ ‏برگردان‏ ‏عربی‏ ‏بنداری ‏نیز، نام آن «شاهنامه» آمده‌است. با نگرش به این نشانه‌ها و این‌که «شاهنامه» برگردان پارسی «‏خدای‌نامگ» ‏در ‏پهلوی ‏بوده، گمانی برجای نمی‌ماند که نام این کتاب «شاهنامه» بوده‌است

‏منبع و تاریخ سرایش

‏نبرد ‏بهرام چوبین ‏با ‏ساوه‌شاه ‏در شاهنامه‏ٔ‏ ‏فردوسی‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏موزه هنر شهرستان لس آنجلس ‏نگه‌داری می‌شود.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است