برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

انديشه های پزشکی

قسمتی از متن :

‏انديشه های پزشکی

‏آيت الله سيدعبدالله بلادی بوشهری

‏ 

‏اخلاق پزشكي:‏ ‏( برگشت به فهرست)

‏ 

‏الف/ اعتماد و توكل طبيب به يزدان يكتا

‏اعتماد و توکل به يزدان يکتا ‏در معالجة بيماري، نخستين گوشزدي است كه آيت الله بلادي بوشهري در رسالة پرمغز خود ارائه نموده است: ‏«‏يكي از آن امور، بلكه اعظم و اهم از آنها اين است كه طبيب بايد هميشه اعتماد بر خدا داشته باشد و در معالجات خود با توكل به خدا مشغول معالجه شود.‏»

‏اوسپس ادامه مي دهد كه اين اعتماد و توكل به خدا از آن جهت است كه قدرت هستي در دست ايزد يكتا است و اوست كه حيات و ممات را و صحت و مرض را و شفا و عافيت را مي دهد نه غير او. از اين رو، در دكترين او نمي بايست طبيب مغرور شده و نيز سزاوار نيست كه طبيب از خدا غافل باشد، بلكه بايد در هنگام علاج مداوم از خداوند متعال عافيت مريض خود را بخواهد و از او اميدوار باشد تا آنكه كامياب بعلاج شود.

‏دانش پزشكي مشحون از اسرار است كه همچون كلمات وحي مي بايد آموخته شوند. با اين رويكرد است كه طبيب در قالب كاربري از ارادة خالق يكتا تجلي مي يابد و با توكل به آفريدگار واحد، جسم و جان خود را در جستجوي يافت علت و رفع آن با دارو و درماني كه جاري از ارادة آن يكتاي بي همتا است مبادرت مي ورزد.

‏پزشك مسلمان بايد جهان را وابسته به خدا وآنچه را در آن است مخلوق و محتاج خداوند بداند. به همين مناسبت، در اخبار و احاديث اين نكته آمده است كه طبيب حقيقي خداست. هم درد از اوست و هم درمان، در روايات بسياري خداوند نيز به صفت طبيب خوانده شده است و درد و درمان هر دو از او دانسته شده است، چه او كارگزار حقيقي عالم است و ارادة او در سيماي امانتي نزد طبيب محفوظ مي باشد.

‏از اين رو، نخستين امري كه بر پزشك لازم است اعتماد او بر صحت امانت است و نخستين امانت، اعتقاد اوست به اينكه جهان مكون و مخلوق را مكون و خالقي قادر و حكيم است كه همة امور به ارادة او انجام مي شود، اوست كه زنده مي گرداند و شفا مي بخشد.

‏پاراسلسوس، طبيب و كيمياگر بي نظير قرن ششم ميلادي چنين بيان مي دارد: ‏«‏از آنجائي كه خدا پزشك را آفريد و او را موظف به خدمت انسان كرد، پزشك براي انجام وظايف مخصوص خويش بايد بداند كه به جز پيكار با بيماري وظيفه ديگري ندارد. اگر او چنين وظيفه اي را به عهده دارد، پس بايد مانند خداي آفريدگارش عمل كند. خداوند بيماري را از كائنات برانداخت و براي برانداختن بلاياي دنيا، يعني بيماري هاي بشر، طبيب را مأمور كرد. پس اگر طبيب خداوندگار دنياي دون، و مأمور كردگار باشد، بر چه اساسي بايد عمل كند و از چه كسي تواند آموخت مگر از يزدان يعني قديمي ترين شفادهندگان؟‏»

‏ب/ تاكيد به اميدواري

‏آيت الله سيد عبدالله بلادي بوشهري در ادامة فصل اول رسالة خود در گسترة اخلاق پزشكي به مقولة اميدواري و چگونگي برخورد طبيب با سيماي مرگ و بيماري مي پردازد: ‏«‏ديگر آنكه طبيب بايد هميشه با حس و طيب كلام و حسن معاشرت با مريض و اولياء مريض رفتار كند و بايد هميشه آنها را اميدوار از عاقبت و صحت مريض نمايد و مرض را در نزد آنان كوچك و بي مقدار جلوه دهد و آنها را نترساند. به بزرگي علت و بسختي مرض، نه در نزد مريض‏ و‏ نزد اولياء او، بلكه هميشه وعده عافيت به آنها دهد اگر چه در واقع مريض را در خطر عظيم ببيند و بايد هميشه مسلك خود را اميدواري و وعده عافيت قرار دهد.‏»

‏در سوگند نامة پزشكي بقراط، پزشكان جوان مي بايست، نزد اپولن طبيب، نزد اسكلپيوس، هيگيئيا و پاناكئيا و همة خدايان و الهه ها سوگند ياد كنند كه ‏«‏در هر خانه اي كه مي روند، به نفع بيمار و در حد امكان براي او كمك باشند‏»‏. ولي سوگند نمي خورند كه بيماراني را كه اميدي به بهبودي شان نيست كمك كنند.

‏بعكس، آنان تعهد مي كردند كه در مورد بيماراني كه علاج ناپذيرند، از هر گونه كمك خودداري كنند. در نوشته هاي بقراط اينچنين آمده است كه ‏«‏طب هنري است كه بايد بيماران را از درد كاملاً آزاد كند، رنج بيماري را تخفيف دهد و از معالجه بيماراني كه مغلوب بيماري شده اند خودداري كند، تا بدانند كه در اينجا ديگر از هنر طب كاري بر نمي آيد؛

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است