برای شما بازدید کننده محترم این مقاله کامل را تهیه کرده ایم.

ویروس هپاتیت A

قسمتی از متن :

‏ویروس هپاتیت A  

   ‏از خانواده پیکورنا ویروسها و جنس ‏هپاتویروس است که قبلا تحت عنوان آنتروویروس ‏۷۲‏ طبق بندی شده است. اما ‏کنون بنام هپاتیت عفونی نامیده می شود. این ویروس کروی شکل است و تقارن ‏۲۰ ‏وجهی دارد. بدون پوشش است ‏، RNA  ‏آن مثبت است. توسط دهان و مدفوع انتقال ‏می یابد. دوره کمون آن تقریبا ‏۱‏ ماهه است. بیماری مزمن کبدی ایجاد نمی کند ‏و به ندرت کشنده است و هیچ تشانه آنتی ژنی با دیگر ویروسهای کبدی ندارد. ‏انسان و میمون میزبانهای طبیعی این ویروس هستند. نوکلئوکسید آن در برابر ‏اتر و اسید از سایر پیکورنا ویروسها مقاومتر است و بعلت همین مقاومت باید ‏در برخورد با بیماران مبتلا احتیاط کرد. با استفاده از گیرنده های سطح ‏سلولهای کبدی وارد سلول می شود. جزئیات پاتوژنیسیته برای این ویروس مشخص ‏نیست. از طریق دستگاه کوارش فرد را آلوده می کند. احنمالا در سلولهای ‏اوروفارنکس و اپیتلیال روده تکثیر پیدا می کند. اگرچه انترفرون باعث ‏محدوده شدن ویروس می شود اما سیستم ایمنی نیز در صدمه زدن به سلولهای کبدی ‏آلوده به ویروس و حذف آنها از بدن بی تاثیر نیست. به دنبال ضایعات سلولهلی ‏کبدی یرقان ظاهر می شود. این ویروس از طریق صفرا وارد روده و مدفوع می شود ‏و از ‏۱۰‏ روز قبل از ظهور علایم و ایجلد آنتی بادی در مدفوع وجود دارد و از ‏طریق مدفوع منتشر می شود. علایم بالینی آن شامل خستگی ‏،‏ بی اشتهای ‏،‏ ضعف ‏،  ‏تهوع ‏،‏  شکم درد ‏،‏  یرقان ‏،‏  تیره شدن رنگ ادرار است و این بیماری در ‏افراد بالغ شدید تر از از کودکان است. در کودکان اغلب بدون جلب توجه سپری ‏می شود و در اکثر موارد بهبودی کامل حاصل می شود. حداکثر شیوع این بیماری ‏بین سنین ‏۳۰‏ تا ‏۱۵‏ است. در اکثر بیماران مبتلا به هپاتیت  A ‏تیتر Igm  ‏بالا است. لذا مهمترین تست مرولوژی برسی Igm ‏است که به روش رادیوایمنوسی و ‏الیزا قابل اندازه گیری است و همچنین بررسی بیلی روبین هم جهت ارزیابی ‏اختلال کبدی ارزشمند است. درمان برای این بیماران وجود ندارد و تزریق ‏ایمنوگلوبین برای افراد در تماس با بیمار توصیه می شود که در دوره کمون ‏باعث کاهش علایم بیماری می شود. روشهای پیشگیری شامل رعایت بهداشت در ‏مراکز عمومی ‏،‏  کنترل بهداشتی آب و مواد غذای بخصوص شیر -  شستن دستها بعد ‏از رفتن دستشوی وقبل از صرف غذا ‏،‏  ضد عفونی کردن وسایل بیمار بسیار موثر ‏است. واکسن نمونه کشته شده است که فقط برای مواقع ضروری استفاده می شود. ‏این ویروس براحتی در جامعه منتشر می شود. محتمل ترن راه سرایت راه مدفوعی- ‏دهانی از طریق تماس فردی می باشد. بعضی محصولات رودخانه ای مثل صدفها می ‏توانند منبع آلودگی با ویروس باشند. آلودگی با ویروس هپاتیت A ‏به ندرت از ‏طریق سرنگ و سوزن آلوده یا انتقال خون پیش می آید. همودیالیز هیچ نقشی در ‏انتشار آن میان کارکنان بخش ندارد. شیوع آنتی بادی در افراد دارای سطح ‏اقتصادی و اجتماعی پایین بالاتر است. در کشورهای در حال توسعه و عقب مانده ‏اکثر مبتلایان کودکان هستند در حال که در کشورهای پیشرفته ابتلا در سنین ‏بالاتر است. تقریبا ‏۴۰‏ درصد موارد حاد هپاتیت توسط هپاتیت A ‏ایجاد شده‏ است . 

‏ویروس هپاتیت B  

      ‏این ویروس ‏عامل مولد هپاتیت سر است و جزء ویروسهای کبدی DNA ‏دار طبقه بندی می شود. ‏از طریق مایعات بدن‏،‏ خون‏،‏ مقاربت جنسی ودر ماههای آخر حاملگی از مادر به ‏جنین منتقل می شود و ابتلا به این بیماری هیچ ارتباطی به سن‏،‏ فصل و جنس ‏ندارد. دارای دروه کمون متوسط سه ماهه است. در ‏۵‏ تا ‏۱۰‏ در صد مبتلایان ‏تبدیل به حالت مزمن می شود و گاهی منجر به سرطان کبد می شود. بافت هدف این ‏بیماری و میزبان آن محدود و فقط در کبد‏،‏ گاهی پانکراس و کلیه انسان و ‏میمون را نیز آلوده می کند. این ویروس کوچک‏،‏ دارای پوشش‏،‏ دارایDNA ‏ ‏دو ‏رشته و حلقوی که قسمتی از آن تک رشته ای است ودارای آنزیم  ‏ریورس ‏ترانسکرپیتاز (RTase) ‏ ‏است که این آنزیم چسبیده به ژنوم ویروس است و دارای ‏فعالیت ریبونوکلئاز است. این ویروس دارای ‏۳‏ نوع آنتی ژن مهم به نامهای ‏آنتی ژن سطحی‏،‏ آنتی ژن مرکزی و یک آنتی ژن دیگر است. آنتی ژن سطحی که آنتی ‏ژن استرالیا نامیده می شود ( بعلت اینکه اولین بار در سرم یک فرد بومی ‏استرالیل که در ظاهر سالم شناسایی شد ). از نظر شکل ظاهری دارای دو فرم ‏است: ‏۱- ‏شکل کروی که فراوانترین نوع این خانواده است. ‏۲- ‏شکل لوله ای یا ‏رشته ای . این آنتی ژن در PH ‏کمتر از ‏۴‏ به مدت ‏۶‏ ساعت پایدار می ماند; ولی ‏در این PH‏عفونت زایی هپاتیت B ‏از بین می رود. این ویروس به  علت داشتن غشا ‏در برابر اتر مقاوم است‏، PH ‏پایین‏،‏ حرارت متوسط‏،‏ یخ زدن و اشعه ماورا بنفش ‏پایدار می ماند. DNA ‏ویروس تمایل زیادی برای ادغام شدن با DNA ‏سلول میزبان ‏دارد. نسخه برداری توسطویروس عوامل نسخه بردار سلول میزبان کنترل می شود. ‏این ویروس ‏۳‏ روز پس از به سلولهای کبدی شروع به تکثیر می نماید; اما علایم ‏بالینی بعلت نا معلومی حدود ‏۴۵‏ روز بعد ظاهر می شود که بستگی به راه ورود

‏مقدار ویروس و وضعیت فرد مبتلا دارد. علایم بالینی شامل تهوع ‏،‏ استفراغ ‏، ‏بی اشتهایی شدید می باشد که به دنبال آن یرقان ظاهر می شود ( گرچه هپاتیت ‏بدون یرقان نیز شایع است). حدود ‏۸۵‏ در صد بیماران کاملا بهبود حاصل پیدا ‏می کند. مرگ و میر بین ‏۷/۲- ۶/۰‏ درصد است که بسته به سن و شرایط متغیر ‏است. حدود ‏۱۰‏ تا ‏۵‏ در صد افراد به هپاتیت مزمن می شوند که این مبتلایان ‏منبع اصلی انتشار ویروس در جامعه هستند.  در اکثر موارد ژنوم ویروس ادغام ‏شده در ژنوم سلولهای سرطانی دیده می شود. درمان اختصاصی برای هپاتیت B ‏وجود ندارد. درمان بیشتر جنبه علامتی و حفاظتی دارد. انترفرون آلفا ممکن ‏است برای هپاتیت مزمن موثر باشد. این ویروس انتشار جهانی دارد. حاملین ‏ویزوس در جهان حدود ‏۲۰۰‏ میلیون نفر هستند که یک میلیون آنها در امریکا ‏زندگی می کنند. افراد در معرض خطر شامل شاغلین‏،‏ در مراکزبهداشتی و درمانی‏، ‏کارکنان آزمایشگاهها‏،‏ کارکنان بانک خون‏،‏ افراد ساکن در مناطق آندمیک) ‏چین‏،‏ آفریقا …..) نوزادان متولد‏ ‏شده از مادر مبتلا‏، ‏معتادین تزریقی و ‏افراد دارای هموفیلی و دریافت کنندگان خون و محصولات آن. بیشترین موارد ‏آلودگی به این ویروس در کشورههای عقب مانده است بطوریکه ‏۵‏ درصد نوزذان در ‏هنگام متولد شدن و شیردادن مبتلا می شوند.

‏روشهای پیشگیری و کنترل وجود ‏دارند که عبارتند از:

‏۱- ‏انجام واکسیناسیون ‏۲- ‏کنترل و جدا کردن  خونهای ‏آلوده ‏۳- ‏تزریق ایمنوگلوبین به نوزدان که از مادر مبتلا متولد شده و ‏افرادی که با بیماران تماس داشته ‏۴- ‏عدم مصرف خون کسانی که هرگونه ناراحتی ‏کبدی دارند ‏۵- ‏استفاده از وسایل مانند دستکش هنگام معاینه بیمار و …‏... ‏ ‏۶-‏حذف سریع وسایل آلوده وضدعفونی وسایل مورد استفاده ‏۷- ‏اجتناب از رفتارهای ‏اجتماعی پر خطر وخطرساز که انتشار ویروس را تسهیل می کند.‏

‏ویروس هپاتیت C  

  ‏ویروسی است دارای پوشش با RNA ‏مثبت که جزء فلاوی ویروس طبقه بندی می شود 

 ‏دوره کمون بیماری ‏۴ ‏تا ‏۳‏ روز در موارد طولانی ‏۴‏ تا ‏۳‏ ماه است. معمولا هپاتیت C ‏از لحاظ ‏بالینی خفیف بوده و نیاز به بستری شدن ندارد و اکثر بیمارن بدون علایم‏ ‏بالینی هستند. 

‏به رغم طبیعت ‏ملایم بیماری ‏۵۰‏ تا ‏۳۰‏ در صد آنها به سمت مزمن شدن پیش می روند. مهمترین ‏راه انتقال بیماری از طریق خون و فرآورده های خونی آلوده است. تزریق وریدی ‏مواد مخدر‏،‏ پیوند اعضا آلوده‏،‏ مقاربتهای جنسی و دریافت کنندگان فاکتورهای ‏خونی آلوده نیز از راه های انتقال این ویروس است. اکثر مبتلایان به هپاتیت C ‏معتادین تزریق داخل وریدی  هستند. فعلا واکسنی برای این بیماری وجود ‏ندارد. ایمنی حاصل از عفونت بادوام و پیشگیری  کننده نمی باشد. مصرف ‏انترفرون آلفا تا حدودی در درمان بیماری موثر است. مصرف آنتی بادی ضد ‏ویروس در میمون سبب طولانی شدن دروه کمون می شود. علایم بالینی در شکل حاد ‏بیماری شبیه هپاتیت A ‏و B ‏است ولی خفیف‏ ‏تر. هپاتیت مزمن پایدار حاصله از ‏ویروس هپاتیت C ‏شایعتر از نوع B ‏می باشد که حدود‏ ‏۲۰‏ درصد آن به سیروز و ‏نارسایی کبد منجر می شود. پاسخ ایمنی سلول عامل اصلی در تخریب سلول است. ‏تشخیص آزمایشگاهی عمدتا بر مبنای مرولوژی‏،‏ به روش الیزا استوار می باشد. ‏آنتی بادی ‏۳‏ تا ‏۷‏ هفته پس از ابتلا قابل شناسای است‏،‏ اما آنتی بادی همیشه ‏در خون وجود ندارد و لذا پیشنهاد می شود که بررسی آنتی بادی عمدتا در فاز ‏مزمن صورت گیرد. بهترین راه برای شناسایی وجود ژنوم ویروس درخون است   

‏ویروس هپاتیت D

  ‏تقریبا ‏۱۵ ‏میلیون نفر در دنیا آلوده به ویروس هپاتیت D ‏هستند. ویروس هپاتیت D ‏برای ‏همانند سازی خود از ویروس هپاتیت B ‏و امکانات سلول میزبان استفاده می کند. ‏این ویروس ناقص است و از نظر اندازه و ساختمان ژنوم نیاز به کمک برای ‏همانندسازی مانند ویروئیدهای گیاهی است. ژنوم این ویروس فقط یک پروئتین ‏کپسیدی را کد می نماید. ویروس دارای ژنوم RNA ‏منفی‏،‏ تک رشته ای‏،‏ حلقوی و ‏کوچک است. ویروس دارای پوشش است و احتمالا دارای ‏۳‏ فرم است. همانند هپاتیت B ‏به سلولهای کبد متصل شده و وارد آن می شود. نسخه برداری و همانندسازی ‏ویروس غیر متعارف است. این ویروس مانند هپاتیت B ‏از طریق مایعات بدن

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است