<p>‏زندگی‌نامه</p>

<p>‏محمدتقی بهار‏، ملقب به ‏ملک‌الشعرا‏، ‏شاعر‏، ‏ادیب‏، ‏نویسنده‏، ‏روزنامه‌نگار ‏و ‏سیاست‌مدار ‏معاصر ‏ایرانی ‏بود.</p>

<p>‏محمدتقی بهار‏ در شانزدهم آبان ‏۱۲۶۵ ‏ه‍. ش. برابر با ‏۱۳۰۵‏ ه‍. ق. در ‏مشهد ‏زاده شد. پدرش ‏میرزا محمدکاظم صبوری‏، ملک‌الشعرای ‏آستان قدس رضوی ‏در زمان ‏ناصرالدین شاه ‏بود؛ مقامی که پس از درگذشت پدر، به فرمان ‏مظفرالدین شاه‏، به بهار رسید. خاندان پدری بهار خود را از نسل ‏میرزا احمد صبور کاشانی (‏درگذشته ‏۱۲۲۹)‏، ‏قصیده‌سرای ‏سرشناس عهد ‏فتحعلی شاه ‏می‌دانند و به همین جهت پدر بهار ‏تخلص ‏صبوری را برگزید. مادرش از یک خانواده ‏گرجی‏، که در دوره ‏عباس میرزا ‏به ایران آمده بودند، بود.[‏۱][‏۲] ‏مادرش نیز مانند پدر اهل سواد و ‏شعر ‏و دانش بود. می‌گوید که پدرش ترجمه‌های ‏الکساندر دوما ‏را که تازه منتشر شده بود به خانه می‌آورد و با صدای بلند برای افراد خانواده می‌خواند و چون خسته می‌شد، مادرش خواندن را ادامه می‌داد.</p>

<p>‏بهار در چهارسالگی به مکتب رفت و در شش سالگی ‏فارسی ‏و ‏قرآن ‏را به خوبی می‌خواند. از هفت سالگی نزد پدر ‏شاهنامه ‏را آموخت و اولین شعر خود را در همین دوره سرود. اصول ‏ادبیات ‏را نزد پدر فراگرفت و سپس تحصیلات خود را نزد ‏میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری ‏تکمیل کرد. وقتی ‏۱۵‏ ساله شد، اوضاع کشور یعنی مرگ ‏ناصرالدین شاه ‏و روی کار آمدن ‏مظفرالدین شاه ‏چنان بود که پدرش به این نتیجه رسید که با تغییر اوضاع دیگر کسی به شاعران اعتنایی نخواهد کرد و تقریباً او را از شعر گفتن منع کرد و تلاش کرد تا وی را به تجارت وادارد.</p>

<p>‏اما این تلاش به دو دلیل به نتیجه نرسید، نخست اینکه محمدتقی بهار چندان علاقه‌ای به تجارت نداشت و دوم اینکه پدرش در سن ‏۱۸‏ سالگی او درگذشت و موفق نشد که جلوی شاعر شدن او را بگیرد. در بیست سالگی به صف ‏مشروطه‌طلبان ‏خراسان ‏پیوست و به ‏انجمن سعادت ‏خراسان راه یافت. اولین آثار ادبی-سیاسی او در ‏روزنامه خراسان ‏بدون امضا به چاپ می‌رسید که مشهورترین آنها ‏مستزادی ‏است خطاب به ‏محمدعلی شاه.</p>

<p>‏بهار در ‏۱۳۲۸ ‏روزنامه ‏نوبهار ‏را که ناشر افکار ‏حزب دموکرات ‏بود، منتشر ساخت و به عضویت کمیته ایالتی این حزب درآمد. این روزنامه پس از چندی به دلیل مخالفت با حضور قوای ‏روسیه ‏در ایران و مخاصمه با سیاست آن دولت، به امر کنسول روس تعطیل شد. او بلافاصله روزنامه ‏تازه‌بهار ‏را تأسیس کرد. این روزنامه در محرم ‏۱۳۳۰‏ به امر ‏وثوق الدوله‏، وزیر خارجه تعطیل و بهار نیز دستگیر و به ‏تهران ‏تبعید شد. در ‏۱۳۳۲ ‏به نمایندگی ‏مجلس سوم شورای ملی ‏از حوزه انتخابیه ‏درگز ‏انتخاب شد. یک سال بعد دوره سوم ‏نوبهار ‏را در تهران منتشر کرد و در ‏۱۳۳۴ ‏انجمن ادبی ‏دانشکده ‏و نیز مجله ‏دانشکده ‏را بنیان گذاشت که به اعتقاد او مکتب تازه‌ای در نظم و ‏نثر ‏پدید آورد. علاوه بر بهار عده‌ای از اهل قلم مانند ‏عباس اقبال آشتیانی‏، ‏غلامرضا رشید یاسمی‏، ‏سعید نفیسی ‏و ‏تیمورتاش ‏با این مجله همکاری داشتند.</p>

<p>‏انتشار نوبهار بارها ممنوع و دوباره آزاد شد. یکی از معروفترین قصیده‌های بهار، «بث‌الشکوی»، در ‏۱۳۳۷ ‏به مناسبت توقیف نوبهار سروده شده‌است. ‏کودتای ‏۱۲۹۹ ‏بهار را برای سه ماه خانه‌نشین کرد و در همین مدت، یکی از به یادماندنی‌ترین قصیده‌های خود، ‏هیجان روح‏، را سرود. چندی بعد که زندانیان رژیم کودتا آزاد شدند، و ‏قوام‌السلطنه ‏نخست‌وزیر ‏شد، بهار به نمایندگی ‏مجلس چهارم </p>

</p>

<p>&nbsp;</p>

<p>&nbsp;</p>

<hr />

<p>&nbsp;</p>

<p><strong>تصاویری از چند صفحه نخست فایل :</strong></p>

<p>&nbsp;</p>

<div style="white-space: nowrap;" >

<img style="width: 300px; height: 300px;" src="http://filearman.ir/4kia/imgs/12/36775715768-img1.jpg" alt="" />

</div>

<p style="text-align: center;"><span style="color: #ff0000;">توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است</span></p>با هزینه ای اندکی شما میتونید فایل (محمدتقی بهار) را تهیه کنید.

قسمتی از متن :

1

‏محمدتقی بهار