خریدار گرامی شما میتوانید فایل (منظومه شمسی) را ویرایش کنید.

منظومه شمسی - word (..docx) - دانلود,مقاله,منظومه,شمسی,دانلود

قسمتی از متن :

‏منظومه شمسی

‏منظومه شمسی‏، ‏منظومه خورشیدی‏ یا ‏سامانه خورشیدی‏ )‏به ‏انگلیسی: Solar System( ‏سامانه‌ای متشکل از یک ‏ستاره ‏به نام ‏خورشید ‏و ‏اجرام آسمانی ‏است که در ‏مدارهایی ‏پیرامون آن می‌گردند.

‏سامانه خورشیدی از انفجار یک ‏ابرنواختر ‏و فروریزش یک ابر چرخان پدید آمد و در دوران ‏رنسانس ‏و با مشاهدات افرادی از جمله ‏گالیلئو گالیله ‏کشف‌شد. این منظومه در ‏بازوی شکارچی‏، ‏کهکشان راه شیری ‏واقع‌شده و ‏۲۵‏٬‏۰۰۰‏ ‏سال نوری ‏از ‏مرکز کهکشانی ‏و کناره ‏کهکشان ‏فاصله دارد. خورشید بیش از ‏۹۹‏٫‏۸‏ درصد جرم سامانه خورشیدی را شامل می‌شود و منبع ‏انرژی ‏بسیار از جمله انرژی گرما و نور است. این ستاره یک ‏ستاره نوع جی رشته اصلی ‏و عضوی از ‏جمعیت ستارگان نخستین ‏است. بقای سامانه خورشیدی به بقای خورشید وابسته است و اگر خورشید نابود شود، منظومه شمسی نیز نابود می‌شود.

‏سامانه خورشیدی (منظومه شمسی) دارای هشت ‏سیاره ‏تیر‏، ‏ناهید‏، ‏زمین‏، ‏بهرام‏، ‏هرمز‏، ‏کیوان‏، ‏اورانوس ‏و ‏نپتون) ‏و پنج ‏سیاره کوتوله (‏سرس‏، ‏پلوتو‏، ‏هائومیا‏، ‏ماکی‌ماکی ‏و ‏اریس ‏است. چهار سیاره نخست، ‏سیارات درونی یا زمین‌سان ‏هستند و بیشتر از ‏سنگ ‏ساخته شده‌اند و چهار سیاره دیگر ‏سیارات بیرونی یا غول‌های گازی ‏هستند و از ‏گازهای ‏مختلف ساخته شده‌اند. علاوه بر این اجرام، سامانه خورشیدی دارای اجرام دیگری از جمله ‏ماه‌ها‏، ‏سیارک‌ها‏، ‏شهاب‌وارها‏، ‏شهاب‌ها‏، ‏شهاب‌سنگ‌ها ‏و ‏دنباله‌دارهاست. ‏سامانه خورشیدی هم‌چنین دارای مناطق خاصی از جمله ‏کمربند سیارک‌ها‏، ‏کمربند کویپر ‏و ‏دیسک فشرده ‏است.

‏ماده‌ای نازک و فشرده به نام ‏محیط میان‌سیاره‌ای ‏میان سیارات و اجسام دیگر وجود دارد. اجزای سازنده محیط میان‌سیاره‌ای از ‏هیدروژن ‏خنثی و ‏غیر یونیزه‌شده‏، گاز ‏پلاسما‏، ‏پرتوهای کیهانی ‏و ذرات ‏گرد و غبار ‏تشکیل شده‌اند. در واقع این تصور که ‏فضا ‏یک ‏خلأ ‏کامل است، نادرست است و مواد محیط میان‌سیاره‌ای در فضا وجود دارد. ‏سدنا ‏۹۰۳۷۷ ‏دورترین جسم کشف‌شده در سامانه خورشیدی است که ‏اوج ‏آن ‏۱۰۰۰‏ ‏واحد نجومی ‏است و ‏تناوب مداری ‏آن ‏۱۰‏٬‏۵۰۰‏ سال به طول می‌انجامد. ابری ‏کروی‌شکل ‏و بزرگ به نام ‏ابر اورت ‏سامانه خورشیدی را احاطه کرده‌است و از ‏۲‏٬‏۰۰۰‏ تا ‏۵‏٬‏۰۰۰‏ واحد نجومی دورتر از خورشید آغاز می‌شود و تا ‏۱۰۰‏٬‏۰۰۰‏–‏۵۰‏٬‏۰۰۰‏ واحد نجومی دورتر از خورشید ادامه می‌یابد. منظومه شمسی تا جایی گسترش می‌یابد که دیگر تحت تأثیر خورشید (نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، ‏میدان مغناطیسی خورشید ‏و ‏بادهای خورشیدی ‏نباشد. ‏هلیوپاز ‏مرز میان محیط میان‌سیاره‌ای و ‏فضای میان‌ستاره‌ای ‏است. هلیوپاز به عنوان مرز بیرونی منظومه شمسی در نظر گرفته می‌شود و برآورد شده‌است که میان ‏۱۱۰‏ تا ‏۱۷۰‏ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد.

‏محیط میان‌سیاره‌ای ماده‌ای نازک و فشرده است که میان سیارات و اجسام دیگر منظومه شمسی وجود دارد. اجزای مواد سازنده محیط میان‌سیاره‌ای از هیدروژن خنثی )‏غیر یونیزه‌شده‏، گاز ‏پلاسما (‏شامل ‏ذرات باردار

‏الکتریکی ‏که از خورشید می‌آیند)‏، ‏پرتوهای کیهانی ‏و ذرات گرد و غبار تشکیل شده‌اند. در فاصله میان مدار زمین و خورشید، در هر ۱۰۰ سانتی‌متر مکعب، یک ‏اتم ‏هیدروژن خنثی وجود دارد.

‏در واقع این تصور که فضا یک ‏خلأ ‏کامل است، نادرست است و محیط میان‌سیاره‌ای در فضا وجود دارد. اما چگالی و تراکم این ماده بسیار کم است و در هر سانتی‌متر مکعب پیرامون زمین تنها ۵ ذره وجود دارد و هر چه قدر از خورشید دور می‌شویم، چگالی این ماده کاهش می‌یابد. چگالی این ذرات تخت تأثیر عواملی از جمله ‏میدان‌های مغناطیسی ‏است. دمای محیط میان‌سیاره‌ای حدود °۹۹۷۲۷ سانتی‌گراد است. این ماده تا لبه منظومه شمسی گسترش می‌یابد و به ‏فضای میان‌ستاره‌ای ‏برخورد می‌کند و ‏هلیوسفر ‏شکل می‌گیرد که یک نوع حباب مغناطیسی پیرامون منظومه شمسی است. ‏هلیوپاز ‏مرز میان محیط میان‌سیاره‌ای و فضای میان‌ستاره‌ای است و اعتقاد بر این است که حدود ۱۶۰–۱۱۰ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد.

‏ذرات ‏بادهای خورشیدی ‏از راه محیط میان‌ستاره‌ای با سرعت‌های مافوق صوت سفر می‌کنند. بادهای خورشیدی پیرامون موانع محیط میان‌سیاره‌ای مانند دنباله‌دارها و مگنتوسفرهای سیاره‌ای می‌روند.

‏محیط میان‌سیاره‌ای عامل شماری از پدیده‌ها از جمله ‏نور منطقةالبروجی ‏است که فقط پیش یا پس از غروب آفتاب دیده می‌شود. این درخشان‌ترین نور در نزدیکی افق است و هنگامی که نور با ذرات گرد و غبار محیط میان‌ستاره‌ای در نزدیکی زمین برخورد می‌کند، نور منطقةالبروجی رخ می‌دهد.

‏منظومه شمسی درونی

‏سیارات درونی

‏سیارات درونی منظومه شمسی به ترتیب از راست به چپ: مریخ، زمین، ناهید، تیر

‏سیارات درونی، سیاراتی هستند که در منظومه شمسی درونی و ‏مداری ‏نزدیک به خورشید قرار دارند. منظومه شمسی دارای چهار سیاره درونی به نام‌های تیر، ناهید، زمین و مریخ است. به غیر از محلی که سیارات درونی و بیرونی در آن قرار دارند، تفاوت‌های دیگری میان این سیارات وجود دارد. ‏سیارات درونی بیشتر از ‏سنگ ‏ساخته شده‌اند و نسبت به سیارات بیرونی، کوچک‌تر و ‏چگال‌تر ‏هستند. شمار ‏ماه‌های ‏این سیارات کم یا هیچ است و هیچ ‏حلقه سیاره‌ای ‏پیرامون آن‌ها وجود ندارد ‏این سیارات را «‏سیارات زمین‌سان» ‏نیز می‌نامند، زیرا آن‌ها سطوح سنگی و جامد دارند.

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است