خریدار گرامی شما میتوانید فایل (وظایف کنگره ایالات متحده آمریکا) را ویرایش کنید.

وظایف کنگره ایالات متحده آمریکا - word (..doc) - دانلود,مقاله,وظایف,کنگره,ایالات,متحده,آمریکا,دانلود

قسمتی از متن :

‏1

‏وظایف ‏کنگره ایالات متحده آمریکا‏(سنا)‏ ‏بر اساس ‏قانون اساسی ایالات متحده آمریکا‏ عبارت است از‏ ‏:

‏قانونگذاری

‏تصویب بودجه دولت

‏اعلان جنگ

‏تصویب پیمان‌های خارجی

‏تائید وزرای معرفی شده

‏تائید قضات دیوان عالی فدرال

‏استیضاح رئیس جمهور

‏ابطال وتوی رئیس جمهور

‏قانونگذاری

‏هر ساله ممکن است صدها طرح و پیشنهاد برای تصویب به [ کنگره ارجاع شود، اما تنها تعدادی از آنها تصویب می‌شوند. روند تصمیم گیری برای تائید ویا رد هر یک از لوایح قانونی به صورت موازی در هر دو مجلس آغاز می‌شود. در ابتدا، لایحه مورد نظر متناسب با موضوع آن به یکی از کمیته‌های اصلی مجلالس نمایندگان وسنا فرستاده می‌شود. اگر اعضاء در خصوص لایحه قانونی به نتیجه برسند و آنرا تصویب کنند، این لایحه به صحن مجلس فرستاده خواهد شد، درغیر این صورت به کمیته‌های فرعی، مسئولیت بررسی‌های بیشترمحول می‌شود . کمیته‌های فرعی درصورت لزوم پیشنهادات جدید به لایحه قانونی می‌افزایند و آنرا به کمیته اصلی بازمی گردانند . کمیته دراین مرحله می‌تواند یا خود راساَ تصویب نهایی لایحه قانونی را اعلام و آنرا برای امضاء برای ‏رئیس جمهور‏ ارسال کند و یا اینکه ممکن است بنا به درخواست نمایندگان ویا ناکامی کمیته در اتخاذ تصمیم نهایی، لایحه را به صحن مجلس برگرداند .

‏نمایندگان در زمان طرح لایحه درصحن می‌توانند پیشنهادات جدیدی به مصوبه کمیته اضافه می‌کنند ویا بخش‌هایی از آنرا حذف نمایند. سرانجام لایحه قانونی در هر دو مجالس تهیه می‌شود. اگر لوایح تهیه شده توسط مجلس نمایندگان و سنا یکسان باشد، لایحه مورد نظر شکل قانون بخود می‌گیرد و برای امضاء به ‏کاخ سفید‏ فرستاده می‌شود. اما اگر میان لوایح تنظیم شده توسط مجلس نمایندگان وسنا اختلاف وجود داشته باشد، “کمیته کنفرانس ” تشکیل می‌شود و اعضاء ارشد هر دو مجلس دراین کمیته، در جهت یکدست شدن متن لایحه اقدام می‌کنند. در این مرحله، پس از مذاکرات طولانی، مجالس از بخشی از نظرات خود عدول می‌کنند تا راه برای مصالحه میان نمایندگان و سناتورها فراهم شود. هر تصمیمی که ” کمیته کنفرانس ” اتخاذ نماید، مورد تائید وتصویب مجالس نمایندگان وسنا قرار خواهد گرفت و بدین ترتیب آخرین مرحله روند قانونگذاری به پایان می‌رسد. پس از آن، قانون برای تائید و یا وتو در اختیار رئیس جمهور قرار می‌گیرد.

‏در مجلس نمایندگان بدلیل تعداد زیاد اعضا، زمان بحث و گفت وگو برای هر یک ازنمایندگان محدود و حداکثر ۵ دقیقه تعیین شده‌است. همچنین مذاکره بر سر هر یک از لوایح قانونی محدود است در حالی که در سنا هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد. سناتورها می‌توانند تا هر زمان که توانایی دارند در خصوص تائید ویا رد یک لایحه قانونی صحبت کنند و از این طریق از تصویب آن جلوگیری بعمل آورند. در عرف کنگره این اقدام سناتورها Filibuster‏ نامیده می‌شود و شیوه مناسبی برای به تاخیر انداختن تصویب قوانین به شمار می‌آید‏[۱]‏، بویژه در اواخر فعالیت هر دوره از کنگره، سناتورها با طولانی کردن مذاکرات، تصویب لایحه‌ای را تا پایان دوره قانونگذاری به تاخیر می‌اندازند . به عنوان مثال در سال ۱۹۹۵ سناتور استروم تورموند از ‏کارولینای شمالی‏ به مدت ۴۸ ساعت و ۱۸ دقیقه درمخالفت با یک لایحه قانونی صحبت کرد. البته اطاله مذاکرات توسط سناتورها نامحدود نیست و اکثریت سنا می‌توانند از طریق رای گیری از ادامه آن جلوگیری بعمل آورد. تا پیش از سال ۱۹۱۳، عملاَ هیچ محدودیتی وجود نداشت، اما در این سال مقرر شد اگر دو سوم سناتورها رای به کفایت مذاکرات دادند، سناتورها باید به سخنان خود پایان دهند. این محدودیت در سال ۱۹۷۵ یکبار دیگر مورد باز نویسی قرار گرفت و تصمیم گرفته شد برای کوتاه کردن مذاکرات طولانی و خسته کننده سناتورها، شرایط تصویب کفایت مذاکرات ساده تر شود. اکنون تنها با تصویب سه پنجم آرای سناتورها، مذاکرات پایان می‌پذیرد و رای گیری انجام می‌شود . حزب اکثریت برای تصویب کفایت مذاکرات نیاز به جلب آراء تعداد زیادی از نمایندگان حزب اقلیت دارد و همین مساله به عنوان امتیاز مهم درچانه زنی‌های حزبی در سنا از سوی حزب اقلیت بکار می‌رود.

‏تصویب بودجه

‏1

‏وظایف ‏کنگره ایالات متحده آمریکا‏(سنا)‏ ‏بر اساس ‏قانون اساسی ایالات متحده آمریکا‏ عبارت است از‏ ‏:

‏قانونگذاری

‏تصویب بودجه دولت

‏اعلان جنگ

‏تصویب پیمان‌های خارجی

‏تائید وزرای معرفی شده

‏تائید قضات دیوان عالی فدرال

‏استیضاح رئیس جمهور

‏ابطال وتوی رئیس جمهور

‏قانونگذاری

‏هر ساله ممکن است صدها طرح و پیشنهاد برای تصویب به [ کنگره ارجاع شود، اما تنها تعدادی از آنها تصویب می‌شوند. روند تصمیم گیری برای تائید ویا رد هر یک از لوایح قانونی به صورت موازی در هر دو مجلس آغاز می‌شود. در ابتدا، لایحه مورد نظر متناسب با موضوع آن به یکی از کمیته‌های اصلی مجلالس نمایندگان وسنا فرستاده می‌شود. اگر اعضاء در خصوص لایحه قانونی به نتیجه برسند و آنرا تصویب کنند، این لایحه به صحن مجلس فرستاده خواهد شد، درغیر این صورت به کمیته‌های فرعی، مسئولیت بررسی‌های بیشترمحول می‌شود . کمیته‌های فرعی درصورت لزوم پیشنهادات جدید به لایحه قانونی می‌افزایند و آنرا به کمیته اصلی بازمی گردانند . کمیته دراین مرحله می‌تواند یا خود راساَ تصویب نهایی لایحه قانونی را اعلام و آنرا برای امضاء برای ‏رئیس جمهور‏ ارسال کند و یا اینکه ممکن است بنا به درخواست نمایندگان ویا ناکامی کمیته در اتخاذ تصمیم نهایی، لایحه را به صحن مجلس برگرداند .

‏نمایندگان در زمان طرح لایحه درصحن می‌توانند پیشنهادات جدیدی به مصوبه کمیته اضافه می‌کنند ویا بخش‌هایی از آنرا حذف نمایند. سرانجام لایحه قانونی در هر دو مجالس تهیه می‌شود. اگر لوایح تهیه شده توسط مجلس نمایندگان و سنا یکسان باشد، لایحه مورد نظر شکل قانون بخود می‌گیرد و برای امضاء به ‏کاخ سفید‏ فرستاده می‌شود. اما اگر میان لوایح تنظیم شده توسط مجلس نمایندگان وسنا اختلاف وجود داشته باشد، “کمیته کنفرانس ” تشکیل می‌شود و اعضاء ارشد هر دو مجلس دراین کمیته، در جهت یکدست شدن متن لایحه اقدام می‌کنند. در این مرحله، پس از مذاکرات طولانی، مجالس از بخشی از نظرات خود عدول می‌کنند تا راه برای مصالحه میان نمایندگان و سناتورها فراهم شود. هر تصمیمی که ” کمیته کنفرانس ” اتخاذ نماید، مورد تائید وتصویب مجالس نمایندگان وسنا قرار خواهد گرفت و بدین ترتیب آخرین مرحله روند قانونگذاری به پایان می‌رسد. پس از آن، قانون برای تائید و یا وتو در اختیار رئیس جمهور قرار می‌گیرد.

‏در مجلس نمایندگان بدلیل تعداد زیاد اعضا، زمان بحث و گفت وگو برای هر یک ازنمایندگان محدود و حداکثر ۵ دقیقه تعیین شده‌است. همچنین مذاکره بر سر هر یک از لوایح قانونی محدود است در حالی که در سنا هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد. سناتورها می‌توانند تا هر زمان که توانایی دارند در خصوص تائید ویا رد یک لایحه قانونی صحبت کنند و از این طریق از تصویب آن جلوگیری بعمل آورند. در عرف کنگره این اقدام سناتورها Filibuster‏ نامیده می‌شود و شیوه مناسبی برای به تاخیر انداختن تصویب قوانین به شمار می‌آید‏[۱]‏، بویژه در اواخر فعالیت هر دوره از کنگره، سناتورها با طولانی کردن مذاکرات، تصویب لایحه‌ای را تا پایان دوره قانونگذاری به تاخیر می‌اندازند . به عنوان مثال در سال ۱۹۹۵ سناتور استروم تورموند از ‏کارولینای شمالی‏ به مدت ۴۸ ساعت و ۱۸ دقیقه درمخالفت با یک لایحه قانونی صحبت کرد. البته اطاله مذاکرات توسط سناتورها نامحدود نیست و اکثریت سنا می‌توانند از طریق رای گیری از ادامه آن جلوگیری بعمل آورد. تا پیش از سال ۱۹۱۳، عملاَ هیچ محدودیتی وجود نداشت، اما در این سال مقرر شد اگر دو سوم سناتورها رای به کفایت مذاکرات دادند، سناتورها باید به سخنان خود پایان دهند. این محدودیت در سال ۱۹۷۵ یکبار دیگر مورد باز نویسی قرار گرفت و تصمیم گرفته شد برای کوتاه کردن مذاکرات طولانی و خسته کننده سناتورها، شرایط تصویب کفایت مذاکرات ساده تر شود. اکنون تنها با تصویب سه پنجم آرای سناتورها، مذاکرات پایان می‌پذیرد و رای گیری انجام می‌شود . حزب اکثریت برای تصویب کفایت مذاکرات نیاز به جلب آراء تعداد زیادی از نمایندگان حزب اقلیت دارد و همین مساله به عنوان امتیاز مهم درچانه زنی‌های حزبی در سنا از سوی حزب اقلیت بکار می‌رود.

‏تصویب بودجه

تصاویری از چند صفحه نخست فایل :

توجه فرمایید بدلیل تهیه ی تصویر با نرم افزار های خارجی متن نمایش داده شده در تصاویر ممکن است دارای اشکالاتی در نمایش برخی حروف باشد که در فایل اصلی بدون مشکل است