‏146</p>

<p>‏146</p>

<p>‏تبيين ‏آماري‏ يافته ها:</p>

<p>‏فرضيه 1: ‏نامساعد بودن جو عاطفي خانواده احتمال فرار نوجوان از خانه را افزايش مي‌دهد.</p>

<p>‏ براساس يافته هاي آماري، خي دو مشاهده شده با سطح 9/99 درصد معنادار بوده است. يعني بين وضعيت عاطفي خانواده و عضويت در گروه دختران فراري و عادي ارتباط معنادار وجود دارد و نتيجه مي شود كه جو عاطفي نامناسب در خانواده احتمال فرار را افزايش مي‌دهد. يافته پژوهش حاضر نشانگر تاييد فرضيه فوق مي باشد.</p>

<p>‏پژوهش هاي نزديك به موضوع نتايج فوق را مورد تاييد قرار مي دهند. </p>

<p>‏دكتر كاپاديا در يك تحقيق همه جانبه روي سيصد نفر نوجوان فراري از خانه كه در كانون اصلاح و تربيت شهر بمبئي نگهداري مي شوند به نتايج زير دست يافت.</p>

<p>‏4/71 درصد پسران و 8/57 درصد دختران نوجوان فراري از خانه به دليل بدرفتاري والدين يا سوء رفتار ناپدري و يا نامادري، از خانه فرار كردند.</p>

<p>‏محمد سعيدي در پايان نامه كارشناسي ارشد خود تحت عنوان (بررسي فرار جوانان از خانه) به مقايسه‌ي پاسخ هاي 60 نفر نوجوان فراري و عادي پرداخته است، يافته هاي پژوهش وي بدين شرح مي باشد:</p>

<p>‏نابساماني خانواده، سردي روابط عاطفي والدين، متاركه و طلاق، وجود ناپدري و نامادري، فقر فرهنگي، بيسوادي و اعتياد از مهمترين عوامل برانگيزاننده‌ي تمايل به فرار در نوجوانان بوده است (سعيدي 1372). </p>

<p>‏بدين ترتيب نتايج بررسي فرضيه 1 پژوهش با يافته هاي پژوهشي ديگر در اين زمينه كاملا مطابقت دارد.</p>

<p>‏فرضيه 2: ‏ارتباط بين دختر و پسر، احتمال فرار دختران را از خانه افزايش مي دهد. براساس يافته هاي آماري، مقدار خي دو مشاهده شده در سطح 9/99 درصد اطمينان ارتباط معنادار بوده است و نشان مي دهد كه بين ارتباط با جنس مخالف و عضويت در گروه دختران عادي و فراري از نظر آماري رابطه معنادار وجود دارد. يعني ميزان ارتباط با جنس مخالف در گروه فراري بسيار بيشتر از گروه عادي مي باشد و به نظر مي رسد كه بين اقدام به فرار دختران از خانه و ارتباط با نامحرم رابطه وجود دارد.</p>

<p>‏فصل پنجم: بحث و نتيجه گيري‏